Z przygodą na ty Strona Główna



Z przygodą na ty

Forum Miłośników Przygody im. Pana Samochodzika

• FAQ • Dane_osobowe • Szukaj • Użytkownicy • Grupy
• Rejestracja • Zaloguj

Poprzedni temat :: Następny temat
15 - Relacja z XV Forowego Zlotu Fantomasowego Loara 2018
Autor Wiadomość
Czesio1
Administrator
Ojciec Prowadzący



Wiek: 43
Dołączył: 07 Lip 2013
Posty: 12548
Wysłany: 2018-08-23, 18:56   15 - Relacja z XV Forowego Zlotu Fantomasowego Loara 2018

XV FOROWY ZLOT FANTOMASOWY
LOARA 2018

1-9 sierpnia 2018 roku
_________________

Lepiej spróbować i wiedzieć, że się nie udało, niż żałować, że się nie spróbowało :-)
 
 
VdL
Zlotowicz



Wiek: 49
Dołączył: 29 Maj 2014
Posty: 3479
Skąd: dokąd
Wysłany: 2019-08-05, 14:23   

1. VdL


Podróż do Francji, rejs po Sekwanie


1 sierpnia 2018r. w południe, w siedzibie Mysikrólików w Opalenicy stawiliśmy się w stuprocentowym składzie. Następnie udaliśmy się pod hotel Remes, gdzie czekał na nas nasz wspaniały autokar wraz z grupą bydgoską.


Ciekawe czy dla nas wystarczy miejsca w luku bagażowym -
- zastanawiają się VdL i Wilhelm Tell

fot. Ater


Luk bagażowy Setry już prawie zapełniony
fot. Ater

Ruszyliśmy stamtąd ku nowej przygodzie, mając do pokonania 1300 km drogi do Paryża.



Tomaszek śpiewa...
fot. Ater


...a Czesio wszystko rejestruje na kamerze
fot. Ater

Byliśmy na terenie Niemiec, kiedy na zegarze wybiła 17.00 – godzina „W”. W kraju słychać wtedy syreny alarmowe, my uczciliśmy chwilą ciszy pamięć bohaterów Powstania Warszawskiego.
Im dłużej jechaliśmy, tym weselej było w naszym autokarze. Nasi kierowcy – Maciek i Dawid dbali o dobrą muzę, a nam dopisywały humory wprawione w nastrój „ Justowym Winem” i „Darem Puszczy”. Dzieci bawiły się przednio na tylnych siedzeniach autokaru.



Rozmowy w autokarze
fot. Ater


Degustacja trunków, ogóreczków kiszonych i smalczyku
fot. Ater


Iga z Celiną
fot. Ater


Jest super - gest johny'ego mówi wszystko
fot. Ater


Postój przy niemieckiej autostradzie; Hanka w rozmowie
z naszymi kierowcami: Maciejem i Dawidem

fot. Czesio1


Nocne śpiewy w autokarze, TomaszK wyśpiewuje "Jolkę"
fot. Czesio1

Dopiero późną nocą zapadła cisza. Podróż przebiegła nam spokojnie i bezpiecznie.
2 sierpnia o 5.20 byliśmy na miejscu, na parkingu w pobliżu stacji metra Bercy – w Paryżu. Pobudka i toaleta na dworcu.



Na parkingu w pobliżu stacji metra Bercy
fot. Czesio1

Wschód słońca w parku, przy stacji metra i pierwsze spojrzenie na Paryż z mostu na Sekwanie. Wokół nas tłumy ludzi, przyjeżdżających, odjeżdżających, mówiących w różnych obcych językach. Paryż od świtu tętnił życiem.


Ruszamy do stacji metra
fot. Ater


Hanka z Oldmalarzem sprawdzają na mapie czy dobrze idziemy
fot. Ater

O 8.30 była zbiórka i wyjeżdżaliśmy metrem pod Wieżę Eiffla. Kiedy wyłoniła się w całości z zabudowań, byliśmy zaskoczeni. Nie była tak wielka, jak sobie ją wyobrażaliśmy, była za to, w pięknym piaskowym kolorze, bardzo pasującym do otaczających ją kamienic.


Wieża Eiffla
fot. Ater

Pod wieżą zastaliśmy niedługą kolejkę, ale „o zgrozo” okazało się, że nie wjedziemy – był strajk na najsłynniejszej wieży świata. Staliśmy chwilę niedowierzając.


Zlotowicze ze smętnymi minami przyjęli fakt, że z powodu
strajku na wieży nie będzie możliwy wjazd na górę

fot. Ater

Zrobiliśmy kilka fotek pod Wieżą


Zlotowicze pod Wieżą Eiffla
fot. Ater


Zlotowicze pod Wieżą Eiffla
fot. Ater


Wieża Eiffla w całej okazałości
fot. Czesio1

W drodze powrotnej w głowie Yvonne urodził się pomysł – „ płyniemy statkiem po Sekwanie”.
Kilka minut po 10 byliśmy już na „Bateaux Mouches”. Płynęliśmy po Sekwanie, a słońce grzało już mocno.



Eksplorator63 i panna Monika
fot. Ater


Górny pokład statku
fot. Ater


Górny podkład statku
fot. Czesio1


Młodzież okupowała dolny pokład
fot. Czesio1

Na rzece, na jednej z barek zupełnie, jak na zamówienie naszego „Panasamochodzikowego forum” stała amfibia – Pana Tomasza.


Amfibia Pana Tomasza
fot. VdL

Płynąc podziwialiśmy piękne paryskie kamienice o piaskowych elewacjach, szarych okiennicach i srebrzystych dachach.


Budynki nad Sekwaną
fot. Ater


Budynki nad Sekwaną
fot. Ater

Mijaliśmy wiele pięknych mostów, wśród których stylem wyróżniał się most Aleksandra III.


Most Aleksandra III
fot. Ater


Most Aleksandra III
fot. Ater


Most Aleksandra III
fot. Ater


Budynek Zgromadzenia Narodowego
fot. Ater

Po lewej stronie widać było ogromny gmach Muzeum Luwr, po prawej budynek dworca – Muzeum d’Orsey.


Luwr
fot. Ater


Muzeum d'Orsay
fot. Ater

Widzieliśmy słynną paryską uczelnię – Sorbonę oraz ulubione miejsca piknikowe paryżan.


Instytut Francji
fot. Ater


Rejs po Sekwanie
fot. Ater


Rejs po Sekwanie
fot. Ater


Rejs po Sekwanie
fot. Ater

W końcu przed nami, na wyspie Cite wyłoniła się wspaniała Katedra Notre Dame.


Katedra Notre Damme
fot. Ater

Z sentymentem patrzyliśmy na te wszystkie miejsca tak dobrze nam znane z książek i fotografii, a które teraz znajdowały się tak blisko, wokół nas. Byliśmy pod wielkim wrażeniem.


Pałac Sprawiedliwości
fot. Ater


Rejs po Sekwanie
fot. Ater

Rejs nasz zakończyliśmy pod niedostępną dla nas tego dnia Wieżą Eiffla.


Wieża Eiffla u kresu naszego rejsu po Sekwanie
fot. Ater
_________________
 
 
Ater
Głodny przygód


Dołączył: 05 Sie 2017
Posty: 203
Wysłany: 2019-08-05, 14:49   

2. Ater


Cmentarz Pere Lachaise


Cmentarz Père–Lachaise został odwiedzony przez część Zlotowiczów. Na początku swojego istnienia nie cieszył się dużą popularnością gdyż był położony z dala od centrum i w biednej dzielnicy. Dopiero trzynaście lat od założenia w 1817, by zwiększyć ilość chowanych tam osób, przeniesiono tam, szczątki Moliera (którego grób przypadkiem znaleźliśmy) i średniowiecznych kochanków Abelarda i Heloizy.


Cmentarz Pere Lachaise
fot. Czesio1


Cmentarz Pere Lachaise
fot. Ater


Cmentarz Pere Lachaise
fot. Ater


Cmentarz Pere Lachaise
fot. Ater


Grobowiec Moliera
fot. Czesio1


Grobowiec Moliera
fot. Ater

Obecnie jest na nim pochowanych 300 tys. osób.
Gdy Słońce prażyło nas swoimi promieniami, dzielnie szukaliśmy muzycznych mistrzów: Frederyka Chopina, Edith Piaf i Jima Morrisona.



Grób Fryderyka Chopina
fot. Ater


Grób Fryderyka Chopina
fot. Czesio1


Grób Jima Morrisona
fot. Czesio1


Grób Jima Morrisona
fot. Ater


Cmentarz Pere Lachaise
fot. Ater


Cmentarz Pere Lachaise
fot. Ater


Cmentarz Pere Lachaise
fot. Ater


Cmentarz Pere Lachaise
fot. Ater


Grób Edith Piaf
fot. Czesio1


Grób Edith Piaf
fot. Czesio1


Grób Edith Piaf
fot. Czesio1

Nie obyło się też od przypadkowego błądzenia ale to pewnie przez ten upał. Dzięki niemu widzieliśmy groby Joseph Louis Gay-Lussac, Théodore Géricault i Klementyny Hoffmanowej.


Cmentarz Pere Lachaise
fot. Ater


Cmentarz Pere Lachaise
fot. Czesio1


Cmentarz Pere Lachaise
fot. Czesio1
_________________
 
 
oldmalarz
Głodny przygód
artysta malarz



Wiek: 51
Dołączył: 15 Lis 2016
Posty: 498
Skąd: ze świata malarstwa
Wysłany: 2019-08-05, 14:50   

3. oldmalarz


Montmartre


Mój Paryż się zmienił, zmienił się i mój Montmartre. Kiedy Yvonne zakomunikowała nam że raczej nie uda nam się wyrobić w czasie i „wzgórze” odpadnie nawet nie brałem takiej opcji pod uwagę. Na szczęście nasza kochana przewodniczka zgodziła aby podzielić nas na dwie grupy i pozwolić nam zwiedzić mój kochany Montmartre. Poradziliśmy sobie bez trudu, PiTTy, VdL'e Hanka, panna Monika, Adam i oldmalarze.
Po wyjściu z metra mieliśmy prosto jak strzelił na wzgórze (zresztą po raz trzeci czy czwarty) jak pewnie większość turystów obraliśmy drogę w podkówkę czyli Bazylika plac du Tertre i Moulin Rouge.
Idąc powoli pod górę syciliśmy się atmosferą „starego” Paryża, tłumy turystów, masa sklepików i te słynne Schody przy Rue Foyatier, nie wyobrażam sobie nie wejść po nich. Do Bazyliki obok zrobiono windę dla leniwych ale nie przypominam sobie jej 20 lat temu (a może po prostu nie zwracałem na nią uwagi).



Schody przy Rue Foyatier na Montmartre
źródło: Wikipedia

Cóż, turystyka... Po dotarciu na placyk przed Bazylikę Sacré–Cœur, oczom naszym ukazał się piękny widok – panorama Paryża. Jak dla mnie chyba nawet ładniejsza niż z Wieży Eiffla. Przed Bazyliką schody na których pełno ludzi, jacyś uliczni grajkowie.


Bazylika Sacre Coeur
źródło: www.podrozepoeuropie.pl/d...martre-relacja/


Widok ze schodów Bazyliki Sacre Coeur
źródło: www.podrozepoeuropie.pl/d...martre-relacja/

Zwiedziliśmy zatłoczoną od turystów Bazylikę a następnie udaliśmy się w lewo uliczkami na Plac Tertre.
Jak powiedziałem Paryż się zmienił. Zmienił się i Plac Tertre, restauratorzy opanowali siedzibę malarzy spychając ich na obrzeża swoich w centrum usytuowanych ogródków piwnych. Smutne to. Kiedyś tak nie było, malarze zajmowali cały plac. Plotki głoszą że restauratorzy chcą ich całkowicie wyeksmitować. Byłby to koniec pewnej epoki. Gdzie podzieją się wtedy duchy Matissa, Roussea, Barque, Apollinaira ,Grertrudy Stein czy van Gogha snujące się po uliczkach Montmartru w naszej wyobraźni? Gdzie będzie się zataczała zapijaczona zjawa Modillianiego próbująca znaleźć swoją drogę do atelier?



Plac Tertre
źródło: Wikipedia

Nasza grupka po zrobieniu kółeczka na placu malarzy skierowała się na Rue Norvins by spacerkiem poszwendać się po uliczkach urokliwego Montmartre, kierując się lekko w dół w stronę Moulin Rouge, klucząc uliczkami (prawdopodobnie mijaliśmy Apartament Picassa przy Rue Ravignan ale czas nas gonił wiec chyba go przeoczyliśmy.
Z plątaniny tych uliczek wyszliśmy gdzieś koło Placu Pigalle chyba z Rue Germain Pilon. Od teraz kierunek był prosty w lewo na Plac Blanche w stronę kabaretu gdzie spędzał większość czasu „malarz kankana” – Henri Toulouse Lautrec.
Kiedyś również inny widok sprawiał bulwar de Clichy, więcej było „ciekawych widoków” :-P teraz podobno tylko w nocy..
Chwila ochłody w stylu Marilyn Monroe w tym upale na Placu Blanche, z jednym wyjątkiem że zamiast sukienki pofrunął kapelusz panny Moniki.



Plac Blanche
źródło: Wikipedia

Nacieszyliśmy oko i aparaty widokiem czerwonego młyna i truchcikiem dość szybkim (bo "czas" nas gonił ;) ) podążyliśmy do stacji metra.
I tak zakończyła się nasza przygoda w legendarnym części Paryża, frywolnej i artystycznej, gdzie dla mnie wciąż snują się duchy wielkich artystów z nieodłącznym absyntem...
_________________
Każdy mężczyzna podejmuje w zyciu min.jednen świadomy błąd..
 
 
Anna
Forowy Badacz Naukowy



Dołączył: 15 Lip 2013
Posty: 237
Skąd: z Krainy Deszczowców
Wysłany: 2019-08-05, 14:52   

4. Anna


Chaumont–sur–Loire


Hm...początki zawsze bywają trudne. Zwłaszcza jeśli długo oczekiwane marzenie zaczyna się spełniać. Dzięki pracy włożonej przez naszych Adminów i Yvonne… wreszcie, po ...dziestu latach od przeczytania PS i Fantomasa mam okazję być BYĆ w zamkach nad Loarą.
Pogoda nas dopieszcza, czasami aż za bardzo. W samochodzie pokazuje się bagatela 51 st C podczas jazdy na autostradzie. Zastanawiam się, czy podgrzewane siedzenia to dobry pomysł, może Volvo powinno instalować dodatkowe nawiewy zimnego powietrza na warunki...tropikalno–francuskie?! Ale dość narzekania, klimatyzacja daje radę. Koledzy z forum jadą autokarem, my za nimi po topiącym się pod kołami asfalcie, samochodem. I nie, nie jest to żart, naprawdę opony mam oblepione resztkami asfaltu! Ciekawość mnie mimo wszystko zżera...przeczytałam wszystko, co tylko znalazłam nt. zamku; a jak wypadnie konfrontacja z rzeczywistością?
Pierwsze wrażenie dość niesamowite: ...parking. Zalany słońcem. Nie sposób znaleźć bodaj skrawka cienia. Idziemy wszyscy (czołgamy się?) w stronę wejścia.



Alejka prowadząca do zamku
fot. Czesio1


Zlotowicze w oczekiwaniu na zwiedzanie zamku
fot. Ater


Dziedziniec parkowy
fot. Ater


Ogrody zamkowe
fot. Czesio1


Ogrody zamkowe
fot. Czesio1


Ogrody zamkowe
fot. Czesio1


Alejka wśród trzcin nad oczkiem wodnym
fot. Ater


Oczko wodne
fot. Ater


Zlotowicze po obejrzeniu ogrodów udają się
na zwiedzanie zamku

fot. Ater


W drodze do zamku
fot. Ater

Następne zaskoczenie: wielkość. Może po Malborku wszystko wydaje się...małe ?! Ale spodziewałam się czegoś większego.
Zamek z daleka, i z bliska robi jednak monumentalne wrażenie. Wygląda jednak inaczej, niż na fotografiach. Podoba nam się jego kolor, przyjazny kształt, wręcz zapraszający do wejścia.



Zamek Chaumont–sur–Loire
fot. Czesio1


Zamek Chaumont–sur–Loire
fot. Ater


Zamek Chaumont–sur–Loire
fot. Czesio1


Zlotowicze przed zamkiem Chaumont–sur–Loire
fot. Ater


Yvonne, TomaszK i Beata przed zamkiem
fot. Czesio1


Zamek Chaumont–sur–Loire
fot. Ater

[b]Zastanawiam się, czy tak czuli się goście w dawnych czasach? Wszak był to jednak zamek obronny stojący na straży dwu sąsiednich krain: Anjou i Blois. Wybudowany podobno w momencie, kiedy cały ówczesny chrześcijański świat spodziewał się powtórnego przyjścia Chrystusa, w roku Pańskim 1000. Z tego pierwszego zamku warownego niewiele się jednak zachowało, został prawie całkowicie zniszczony w XV w. Pod koniec tego samego stulecia został jednak odbudowany, i odrestaurowany. Zamek był własnością rodziny Amboise, i to im zawdzięcza swój obecny renesansowy kształt. W roku 1550 stał się własnością Katarzyny Medycejskiej. A dekadę później Diany de Poitiers. To jej podobno zawdzięczamy widoczne obecnie ozdobne parapety i wieżę św.Mikołaja.
Dwieście lat później wyburzono północne skrzydło co dało możliwość bezpośredniego podziwiania Loary i okolicy. Renesansowy wystrój wnętrz jest podobno zasługą późniejszej właścicielki zamku, Marie–Charlotte–Constance Say która po jego zakupie i odnowieniu wnętrz, została żoną nie byle kogo, a księcia...Henri–Amédée de Broglie ! Nie ma to jak być bogatą dziedziczką. Nie trzeba nawet...całować żab!
Tak w skrócie wygląda historia zamku, tego który obecnie mogliśmy zwiedzać jako muzeum. Pisałam na początku o upałach, i niestety był pewien problem, ciężko chłonąć historię, nawet najciekawszą, w momencie jak temperatury mocno przekraczają te w których czujemy się komfortowo. Odczuwały to zwłaszcza dzieciaki, dla nich ta nasza wycieczka była po prostu męcząca. Dochodziła do tego niezbyt dobra wentylacja całości. Na zmianę było duszno albo gorąco. Pół biedy jeśli jesteśmy turystami, ale co mieli robić mieszkańcy tego zamku? Chyba nie był jednak najwygodniejszy do codziennego mieszkania.
[/b]



Zamek Chaumont–sur–Loire
fot. Ater


Zamek Chaumont–sur–Loire
fot. Ater


Zamek Chaumont–sur–Loire
fot. Ater


Zamek Chaumont–sur–Loire
fot. Ater


Witraże
fot. Ater


Zamek Chaumont–sur–Loire
fot. Ater


Zamek Chaumont–sur–Loire
fot. Ater


Portret Diany de Poitiers
fot. Ater

To, co zwróciło moją największą uwagę to gobeliny (nie wiem, czy były to arrasy). Mimo upływu tylu lat, dalej zachowały swoją kolorystykę. Dla nich warto było przejechać pół Europy. Stanowią najciekawszą, moim zdaniem, część ekspozycji muzealnej, tym bardziej wartą uwagi, iż zachowaną praktycznie w stanie nienaruszonym, tak jak były oryginalnie wykonane. Ciekawa jest sama technika wykonania: przyglądając się z bliska można zauważyć, gdzie łączono poszczególne elementy w ramach jednego dużego, tkanego obrazu. Niektóre połączenia są praktycznie niewidoczne (interesuje mnie sztuka użytkowa, stąd wiedziałam gdzie „dopatrywać się” tego łączenia). W innych może rzemieślnicy zatrudniali niezbyt zdolnych pomocników, łączenia widać bardzo mocno. Nie zmienia to jednak faktu, że gobeliny są po prostu wspaniałe. Praca włożona w ich projekty a potem wykonanie jest trudna do pojęcia a przecież tak, w ostatecznym rachunku, wieczna! Nie znamy nie tylko nazwisk tkaczy, ale nawet pracowni, jedynie ogólnie tereny z których pochodzą poszczególne gobeliny.
Oczywiście nie sposób nie wspomnieć o Katarzynie Medycejskiej. Czy faktycznie jej sypialnia którą można zwiedzać tak wyglądała w czasach jej zamieszkiwania, nikt zapewne nie wie. Ale historia Perseusza i Pegaza utkana przez renesansowego rzemieślnika do dziś robi wrażenie.
A był to przecież w tamtych czasach przedmiot wybitnie użytkowy. Zamki były wyjątkowo źle ocieplane, na zmianę lodowate bądź gorące, i wszystkie gobeliny, arrasy i tapesties służyły przede wszystkim do zapewnienia minimum bodaj komfortu mieszkańcom. Moim zdaniem, wstawienie jednak XIX w. łoża do renesansowego wnętrza buduaru Katarzyny trochę mijało się z celem. Ale fakt, zwraca na siebie uwagę!



Zamek Chaumont–sur–Loire
fot. Ater


Widok na Loarę z zamkowych okien
fot. Ater


Zamek Chaumont–sur–Loire
fot. Czesio1


Zamek Chaumont–sur–Loire
fot. Ater


Zamek Chaumont–sur–Loire
fot. Ater


Zamek Chaumont–sur–Loire
fot. Ater


Zamek Chaumont–sur–Loire
fot. Ater


Zamek Chaumont–sur–Loire
fot. Ater


Zamek Chaumont–sur–Loire
fot. Czesio1

Drugim pomieszczeniem, które pozostaje w mojej pamięci na dłużej to sala w której zbierano się na obrady. Znajduje się w niej Majolika (płytki) które były przywiezione przez ówczesnych właścicieli z włoskiego pałacu, i zainstalowane na miejscu. Zobaczyć tu mogliśmy też gobeliny Cykl planety i dni tygodnia, nawiązujące do mitologicznych powiązań każdego dnia tygodnia z jego (opiekuńczym) bóstwem z rzymskiej mitologii (jest to w sumie osiem różnych tkanych arcydzieł); pochodzą one z XVI wieku. Nie były oryginalnie częścią wyposażenia zamku, a zostały kupione przez ostatnich właścicieli, pod koniec XIX w.
Warto wspomnieć o tzw. pokoju królewskim, wyłożonym drewnem, w którym można zobaczyć dokumenty dot. samego zamku. Ostatnią rzeczą, bez której wizyta nie byłaby kompletna to kamienne, kręcone schody. Cóż mogę powiedzieć, dla mnie (po wypadku) tego typu arterie komunikacyjne stanowią spore wyzwanie. Ale dałam radę. Na końcu schodów można zobaczyć galerię sztuki nowoczesnej. Moim zdaniem niezbyt pasującą do całości ekspozycji. Być może przemawia przeze mnie brak zrozumienia (wiedzy?) dla nowoczesnej sztuki. Cóż, muszę z tym żyć.
Wnętrza, te które mogliśmy zobaczyć, to typowe wyposażenie muzealne. Ciekawe, ale nie jakieś wyjątkowe. Natomiast widoki z pewnością zapierają dech w piersiach. Był to pierwszy odwiedzony przez nas zamek, może nie najciekawszy pod względem historycznym (czy też w nawiązaniu do PS i Fantomasa); ale fascynujący jako sama budowla.
Nakład pracy, i umiejętności budowniczych sprawiły na mnie niesamowite wrażenie. Tym większe, jeśli weźmiemy pod uwagę samą lokalizację geograficzną zamku. Nawet przy użyciu dzisiejszej nowoczesnej technologii i wiedzy architektonicznej, wybudowanie w takim miejscu olbrzymiej budowli stanowiło by kolosalne wyzwanie. A tysiąc lat wcześniej… poradzono sobie.
_________________
serdecznie pozdrawiam z Krainy Deszczowcow,
Anna

 
 
Yvonne
Moderator



Wiek: 41
Dołączył: 09 Lip 2013
Posty: 10499
Skąd: Bydgoszcz
Wysłany: 2019-08-05, 17:05   

5. Yvonne


Blois


Następnym punktem na naszej trasie był zamek królewski w Blois, który jest dość nietypowo położony. Znajduje się on bowiem nie nad rzeką czy na terenie parku, jak większość zamków, które zwiedziliśmy, ale w środku miasta. Miasta, które jest jednym z najpiękniejszych we Francji.


Zamek w Blois
fot. Ater

Poprosiłam kierowcę, aby wrzucił najwyższy bieg, albowiem na miejscu czekał już na nas umówiony przewodnik. A przewodnik był to niezwykły, bo miał oprowadzać nas w języku polskim.
Okazał się nim przesympatyczny pan Fabien, którego znajomość naszego języka bardzo mile nas zaskoczyła.



Zamek w Blois
fot. kadr z filmu zlotowego


Pan Fabien, nasz przewodnik po zamku w Blois
fot. kadr z filmu zlotowego

Pan Fabien był do naszej wizyty solidnie przygotowany. Miał pomoc naukową, którą posługiwał się, kiedy chciał wyjaśnić pewne symbole lub pokazać wizerunek króla, królowej czy też innej osoby związanej z zamkiem w Blois.
Przewodnik opowiedział nam najpierw o samej bryle zamku, o jego bardzo interesującej i zróżnicowanej architekturze. Pokazał cztery skrzydła, każde zbudowane w innym stylu.



Dziedziniec zamkowy
fot. Czesio1

Następnie udaliśmy się do zamkowych komnat, gdzie poznaliśmy historię zamku i jego mieszkańców. A dzieje zamku i ludzi w nim przebywających były naprawdę burzliwe i bogate w wydarzenia ważne dla historii Francji.
W całym zamku widać ślady wspaniałego francuskiego króla, Franciszka I. Jego symbolem była złota salamandra, która widnieje dosłownie wszędzie. Czasem towarzyszy jej gronostaj, który był symbolem żony króla – Klaudii.



Symbole zamkowe
fot. Czesio1


Pan Fabien
fot. Ater

Największe wrażenie na Zlotowiczach zrobiła historia Henryka de Guise, który został na tym zamku zamordowany w roku 1588.
Wydarzenie to upamiętnia obraz pokazany nam przez przewodnika.



Galeria obrazów
fot. Czesio1


Łoże zamkowe
fot. Czesio1


Galeria obrazów
fot. Czesio1


Witraże zamkowe
fot. Czesio1


Galeria obrazów
fot. Czesio1


Galeria obrazów
fot. Czesio1


Galeria obrazów
fot. Czesio1

Udaliśmy się również do imponującej rozmiarami sali tronowej, gdzie każdy chociaż przez chwilę mógł poczuć się jak król lub królowa Francji.


Johny na tronie
fot. Czesio1


Brunhilda ogląda historię zamku w trójwymiarze
fot. Czesio1


Blois
fot. Ater


Blois
fot. Czesio1

Zwiedzanie zamku zakończyliśmy odpoczynkiem w zamkowej kawiarence delektując się lodami i napojami.
Następnie udaliśmy się na zwiedzanie miasta, po którym oprowadzał nas Ater.
Dane nam było zobaczyć spektakl, który rozgrywał się w oknach Domu Magii, przed którym stoi pomnik słynnego magika i iluzjonistę Houdin, który w Blois się urodził.



Smoki w oknach balkonowych w Muzeum Magii
fot. Czesio1


Pomnik Roberta Houdin przed Muzeum Magii w Bois
fot. Czesio1

Spokojnym krokiem udaliśmy się na spacer po Blois, które jest miastem pięknym i uroczym.


Fantomas na wystawie książkowej w Blois
fot. Czesio1

Zwiedziliśmy Kościół Św. Mikołaja, a następnie Katedrę Św. Ludwika, w której spotkała nas miła niespodzianka. Mianowicie ktoś akurat grał na organach ćwicząc przed koncertem. Z przyjemnością wysłuchaliśmy tych pięknych dźwięków.


Kościół Św. Mikołaja
fot. Czesio1


Kościół Św. Mikołaja
fot. Czesio1

O obu budowlach ciekawie opowiedział nam Ater, czym zasłużył na wielkie brawa jako wspaniały przewodnik.


Ater, nasz przewodnik po miasteczku Blois
fot. Czesio1


NOCNY POKAZ NA ZAMKU W BLOIS

Jedną z atrakcji zlotowych, którą zapamiętamy najlepiej, był nocny pokaz „Dźwięk i światło”, który mieliśmy przyjemność oglądać wieczorem dnia 4 sierpnia 2018r.
Mało brakowało, aby bramy prowadzące na dziedziniec wewnętrzny zostały dla nas tego wieczoru zamknięte. Chętnych na obejrzenie spektaklu było bowiem więcej niż miejsc na dziedzińcu i nie udało nam się kupić biletów.



Widowisko już się zaczęło a kolejka do kasy wciąż długa
fot. Ater

Początkowo zmartwiliśmy się tym faktem, ale postanowiliśmy nie odpuścić i pokazać, że bardzo nam zależy na obejrzeniu spektaklu.
Bo przecież było niemożliwością, aby na Zlocie Fantomasowym zabrakło takiego punktu programu! Udaliśmy się zatem na negocjacje.
Udało się! Została podjęta decyzja, że jeśli poczekamy godzinę, specjalnie dla nas zostanie odegrany dodatkowy spektakl! To była piękna chwila, którą świętowaliśmy przed kasami tańcząc i śpiewając.
Godzina minęła jak z bicza strzelił i po kupieniu biletów zostaliśmy wpuszczeni na wewnętrzny dziedziniec, na którym właśnie ogląda się to widowisko.
To była magiczna chwila: tylko my plus kilkanaście osób, które weszły razem z nami, dziedziniec zamkowy spowity w ciemnościach i wspaniała bryła zamku otaczającego nas z każdej strony.
Zaczęło się! Z głośników popłynęła muzyka, a głos zaczął opowiadać historię zamku. Głos opowiadał po francusku, a historia, którą przekazywał była identyczna z tą, którą kilka dni wcześniej słyszeliśmy z ust pana Fabien.



Widowisko "Światło i dźwięk" w Blois
fot. Ater


Widowisko "Światło i dźwięk" w Blois
fot. Ater


Widowisko "Światło i dźwięk" w Blois
fot. Ater


Widowisko "Światło i dźwięk" w Blois
fot. Ater


Widowisko "Światło i dźwięk" w Blois
fot. Ater


Widowisko "Światło i dźwięk" w Blois
fot. Ater


Widowisko "Światło i dźwięk" w Blois
fot. Ater


Widowisko "Światło i dźwięk" w Blois
fot. Ater


Widowisko "Światło i dźwięk" w Blois
fot. Ater


Widowisko "Światło i dźwięk" w Blois
fot. Ater


Widowisko "Światło i dźwięk" w Blois
fot. Ater


Widowisko "Światło i dźwięk" w Blois
fot. Ater


Widowisko "Światło i dźwięk" w Blois
fot. Ater


Widowisko "Światło i dźwięk" w Blois
fot. Ater

Co to było za widowisko! Widzieliśmy Franciszka I i jego żonę, innych dostojników związanych z zamkiem, uroczyste wjazdy do zamku, huczne spotkania i bale, urządzone z przepychem królewskie komnaty, wielkie bitwy, wreszcie spiskowców i wykonawców zamachu na Henryka de Guise. Wszystko to wyświetlało się na murach zamku i tworzyło wspaniałą, trafiającą prosto do serc słuchaczy historię.

Po spektaklu wybiła północ i zaczęły się urodziny Anki, zatem jeszcze chórem zaśpiewaliśmy jej STO LAT na dziedzińcu zamkowym! Czyż to nie było piękne miejsce na złożenie życzeń urodzinowych?
Myślę, że Anka przez chwilę poczuła się jak królowa na wspaniałym zamku w Blois.



Zlotowicze na zamkowym dziedzińcu po zakończeniu
widowiska "Światło i dźwięk"

fot. Ater


Zlotowicze na zamkowym dziedzińcu po zakończeniu
widowiska "Światło i dźwięk"

fot. Ater
_________________
Zapraszam:

http://odbiblioteczkidoszafy.blogspot.com/

 
 
Von Dobeneck
Zlotowicz



Wiek: 48
Dołączył: 09 Lip 2013
Posty: 3238
Wysłany: 2019-08-05, 17:13   

Moim zdaniem, Brunhilda bije wszystko na głowę. Ale wycieczkę mieliście naprawdę niezwykłą.
_________________
Nie zna smaku prawdziwego życia, kto przez tunel samotności się nie przeczołgał
 
 
TomaszK
Forowy Badacz Naukowy



Wiek: 58
Dołączył: 09 Lip 2013
Posty: 6350
Wysłany: 2019-08-05, 17:16   

6. TomaszK


Loches


Loches leży blisko Mareuil sur Cher, jechaliśmy tam niecałe pół godziny.


Zlotowicze w Loches
fot. Czesio1


Zlotowicze w Loches
fot. Czesio1

Nad małym miasteczkiem o ciasnych, zwartych uliczkach, góruje posępna wieża średniowiecznego zamku, zupełnie innego niż renesansowe Chaumont, Chambord czy Chenonceau.


Górująca nad miastem potężna wieża średniowiecznego
zamku w Loches

fot. Ater

Przy bramie prowadzącej na wzgórze zamkowe dołączyła do nas Brunhilda i francuscy przyjaciele Yvonne: Patrick, Caludine, Marina i Gabriel.


Brunhilda i TomaszK
fot. Czesio1


Targowisko pod zamkiem w Loches
fot. Czesio1


Targowisko pod zamkiem w Loches
fot. Czesio1


Brama zamkowa
fot. Czesio1


Brama zamkowa
fot. Czesio1


Agnieszka PiTTowa z Matyldą i Celiną
fot. Ater


Brunhilda
fot. Brunhilda


Brunhilda i Małgosia
fot. Brunhilda


Zlotowicze przed zamkiem w Loches
fot. Ater


Zlotowicze przed zamkiem w Loches
fot. Ater

Zamek w Loches został wliczony do punktów naszego zlotu, bo najbardziej przypomina książkowe „Orle gniazdo”: zachował średniowieczny charakter, miał rzymskie początki, jest otoczony wysokim murem po którym można się wspinać na linie i ma wysoki donżon. Ale co najważniejsze, u podnóża wzgórza zamkowego znajdują się liczne domostwa wykute w skale a także kilka lokali podobnych do książkowej gospody „Pod czterema psami”.


Zamek w Loches
fot. Ater


Dziedziniec zamkow
fot. Ater

Zamek zachował średniowieczny charakter, dzięki swej mrocznej historii. W czasach rzymskich był warownym fortem otoczonym drewnianą palisadą. W obecnej formie został wybudowany w XIII w. przez Fulko Czarnego, możnowładcę aspirującego do zdobycia korony, budowniczego kilkunastu podobnych zamków, znanego z okrucieństwa. Swoją żonę podejrzewaną o niewierność kazał spalić na stosie w jej sukni ślubnej. Funkcje obronne i reprezentacyjne, zamek pełnił tylko przez 200 lat, od XV wieku mieściło się tu więzienie stanu – miejsce gdzie przetrzymywano więźniów cennych dla władcy i na tyle bogatych aby sami mogli się utrzymywać.


Zamek w Loches
fot. Ater


TomaszK, nasz Przewodnik po zamku w Loches
fot. Ater

Zwiedzanie zaczęliśmy właśnie od części więziennej, czteropiętrowej budowli obronnej z grubymi murami, małymi okienkami i wąską jak studnia klatką schodową. Stąd rzeczywiście nie dało się uciec. Więzienie funkcjonowało aż do 1926 roku, na ścianach jest wydrapane mnóstwo graffiti pozostawionych przez więźniów, z datami sięgającymi XVI wieku.


Zamek w Loches
fot. Ater


Zamek w Loches
fot. Ater


Zamek w Loches
fot. Czesio1


Zamek w Loches
fot. Ater


Forowa naklejka na murach zamku w Loches
fot. Czesio1

Na tarasie stanowiącym dach więzienia, nakręciliśmy kolejny fragment filmu, ze wspinaniem się Tomasza na mury „Orlego Gniazda”.

"Pigeon spojrzał na zegarek. Zbliżała się dziesiąta.
— Idziemy — zdecydował.
(...)
Punktualnie o dziesiątej wieczorem opuściliśmy gospodę.
(...)
Zatrzymaliśmy się u stóp wysokiej, prostopadłej ściany. Długą chwilę nasłuchiwaliśmy. Ale ani ze szczytu baszty, ani z murów zamkowych nie dochodził nawet najcichszy szelest. Tylko w zaroślach za naszymi plecami grały świerszcze i koniki polne.
(...)
Wyznaję, że Pigeon zaimponował mi. Był pyszałkiem i zarozumialcem, lecz nie brakowało mu odwagi. Może wizja ogromnej fortuny, którą ofiarowywano za schwytanie Mózgu, dodawała mu odwagi? Jakie by jednak nie kierowały nim motywy, okazał się bardzo śmiały. Uzbrojony w latarkę elektryczną szedł „w paszczę lwa”.
— Czy umie pani gwizdać, madame? — zwrócił się do ciotki Eveline. — Gdyby pani dostrzegła grożące niebezpieczeństwo, należy nas jakoś uprzedzić.
— Gwizdać? Caramba, porca miseria, naturalnie że umiem gwizdać. Jak paryski ulicznik — to mówiąc ciotka Eveline włożyła dwa palce do ust i już zamierzała dmuchnąć z całej siły, lecz Pigeon chwycił ja za rękę.
— Nie teraz, madame. Tylko w wypadku niebezpieczeństwa.
— No, dobra, właźcie już na górę, bo tracę cierpliwość — odrzekła poprawiając na głowie swój stary hełm.
Pigeon ruszył pierwszy. Chwycił linę, podciągnął się na niej, a później, wspierając się nogami o cegły w ścianie, zaczął wolno, ale wytrwale piąć się ku górze. Po jakimś czasie zniknął nam z oczu i nie widzieliśmy, czy dotarł do okienka, czy też jeszcze wisi na stromej ścianie. Wreszcie poczułem szarpnięcie liny, znak dla mnie, że na górze wszystko w porządku. Teraz przyszła kolej na mnie.
Nigdy nie uprawiałem alpinistyki. Ale należą do mężczyzn wysportowanych, zręcznych, o dość silnych rękach. Wspinanie się po linie sprawiało mi jednak sporo trudności, choć co pół metra trafiałem na gruby węzeł i mogłem się go dobrze uchwycić dłońmi. Buty moje miały gumowe podeszwy i łatwo przylegały do porowatej ściany, dając mi oparcie.
Piętnaście metrów wspinaczki po linie to dużo czy mało? Jak Wam się wydaje, drodzy Czytelnicy?
Piętnaście metrów — to nie brzmi zbyt efektownie. Ale przecież było to mniej więcej tyle. ile sobie liczy czteropiętrowy blok mieszkalny. Już na wysokości drugiego piętra czułem, że ręce mi cierpną, krew z nich odpływa, a moje ciało zaczyna ważyć coraz więcej i więcej. Na wysokości trzeciego piętra pot zrosił mi czoło.
Tylko raz zerknąłem w dół. I aż mi się w głowie zakręciło. Odniosłem wrażenie, że patrzę w czarna czeluść bez dna.
Wspinaczka wydawała się nie mieć końca. Otaczała mnie ciemność nocy, tym gęstsza, że na tę stronę baszty nie padał blask księżyca. Pigeon przezornie przywiązał linę do okienka pozostającego w największym mroku, aby utrudnić odkrycie liny. Ale ciemność uniemożliwiała zobaczenie okienka, trudno więc było podczas wspinaczki obliczyć odległość. Odniosłem wrażenie, że wciąż wiszę między niebem i ziemią."



Punktualnie o dziesiątej wieczorem opuściliśmy gospodę
fot. kadr z filmu zlotowego


— Czy umie pani gwizdać, madame?
fot. kadr z filmu zlotowego


— Gwizdać? Caramba, porca miseria, naturalnie,
że umiem gwizdać. Jak paryski ulicznik.

fot. kadr z filmu zlotowego


— Nie teraz, madame. Tylko w wypadku niebezpieczeństwa.
fot. kadr z filmu zlotowego


— No, dobra, właźcie już na górę, bo tracę cierpliwość.
fot. kadr z filmu zlotowego


Pigeon ruszył pierwszy. Chwycił linę...
fot. kadr z filmu zlotowego


...podciągnął się na niej, a później, wspierając się nogami
o cegły w ścianie, zaczął wolno, ale wytrwale piąć się ku górze.

fot. kadr z filmu zlotowego


Teraz przyszła kolej na mnie.
fot. kadr z filmu zlotowego

Główny donżon co prawda nie jest okrągły jak w książce, ale jest imponujący, wieża ma 36 metrów wysokości i jest widoczna z odległości kilkunastu kilometrów. To nie tyle wieża, co raczej Zamek Górny, najtrudniejszy do zdobycia, w którym można było się bronić miesiącami. Obecnie pozostały tylko mury, bo drewniane kondygnacje stanowiące wnętrze wieży, runęły w pożarze podczas Rewolucji Francuskiej. Ale nawet teraz widać poszczególne poziomy, każdy z szeregiem okien i wnęką w której mieścił się kominek.


Miasto Loches
fot. Ater


Miasto Loches
fot. Ater

W jednym z ocalałych pomieszczeń wieży zorganizowano salę tortur i odtworzono klatkę do przetrzymywania skazańców. Nagraliśmy tam fragment filmu z uwięzieniem Pigeona przez Marchanta.


Więzienie zamkowe
fot. Czesio1


Więzienie zamkowe
fot. Ater

"W blasku lamp widziałem dokładnie każdy ruch Pigeona. Oto dopadł skrzyni. Pochylił się nad nią i zanurzył w nią rękę. Oto wyjął kopertę i triumfująco zerknął w moim kierunku.
Tylko kilkanaście kroków dzieliło go od donżonu. Stałem w drzwiach baszty i obserwując Pigeona bezwiednie wychyliłem głowę na dziedziniec.
I nagle...
Usłyszałem nad sobą cichy szmer. Instynktownie cofnąłem się do wnętrza baszty. W tym momencie gruba krata niemal otarła się o mnie, opadając w dół. Ja pozostałem w wieży, a Pigeon na dziedzińcu.
W mauretańskiej willi otworzyło się okno i rozległ się śmiech Marchanta:
— A mówił pan, że nie jest pan ciekawy. Panie Samochodzik! — zawołał sądząc widać, że wraz z Pigeo-nem pobiegłem do otwartej skrzyni po kopertę.
Pigeon dopadł kraty w drzwiach donżonu i chwycił ją kurczowo.
— Co się stało? Kto opuścił kratę? — zaczął się gorączkować.
— To oni. Ostrzegałem pana — zawołałem.
— Niech pan ją otworzy!
— Niestety, to nie jest w mojej mocy. Mogę tylko umknąć stąd jak najszybciej i sprowadzić policję.
To mówiąc co sił w nogach pobiegłem schodami na górę, do okienka, gdzie wisiała zbawienna lina."



— Co się stało? Kto opuścił kratę?
fot. kadr z filmu zlotowego


— To oni. Ostrzegałem pana.
fot. kadr z filmu zlotowego


(...)co sił w nogach pobiegłem schodami na górę, do okienka,
gdzie wisiała zbawienna lina

fot. kadr z filmu zlotowego


"Willa okazała się pusta. Natomiast w podziemiach donżonu. za żelazna kratą, miotał się Pigeon.
— Wypuśćcie mnie! Na litość boska wypuśćcie mnie! — błagalnie krzyknął na nasz widok bohaterski detektyw Agencji Ubezpieczeniowej.
— Gdzie jest Marchant? — zawołał komisarz. — Czy nie wie pan, dokąd zwiał ten łajdak?
— Wypuśćcie mnie! — wołał Pigeon. — Domyślam się, gdzie on się ukrył. Ale najpierw musicie mnie wypuścić, to wam wszystko powiem. Ja tu nie chce być ani chwili dłużej. Tu są szczury! Chciały mnie po-żreć.
Któryś z policjantów miał przy sobie pęk uniwersalnych kluczy i z ich pomocą uporał się z potężna kłódka, zamykająca kratę lochu. Zataczając się jak pijany, Pigeon wybiegł na dziedziniec.
— O Boże — jęknął. — W tym lochu szczury są wielkie jak koty!
— Gdzie jest Marchant! — niecierpliwił się komisarz. Pigeon wskazał szczyt baszty.
— Tam. Widziałem go, jak tam uciekał. Na górę. Zapewne chce skorzystać z mojej liny i spuścić się z okna.
— Nie ucieknie — mruknął radośnie komisarz. — Pod basztą są moi ludzie.
Rzuciliśmy się wszyscy na schody w donżonie. Pierwszy biegł komisarz, ja sadziłem za nim, a za nami tłoczyli się policjanci, wśród których byli ciotka Eveline, Yvonne i Robert. Każdy chciał być świadkiem schwytania Fantomasa."



Natomiast w podziemiach donżonu. za żelazna kratą,
miotał się Pigeon.

fot. kadr z filmu zlotowego


— Wypuśćcie mnie! Na litość boska wypuśćcie mnie!
fot. kadr z filmu zlotowego


— O Boże. W tym lochu szczury są wielkie jak koty!
fot. kadr z filmu zlotowego


Któryś z policjantów miał przy sobie pęk uniwersalnych kluczy
fot. kadr z filmu zlotowego


— Tam. Widziałem go, jak tam uciekał. Na górę.
fot. kadr z filmu zlotowego


Rzuciliśmy się wszyscy na schody w donżonie.
fot. kadr z filmu zlotowego

W kolejnym budynku wewnątrz murów zamkowych, określanym jako „Martelet”, znajdują się schody prowadzące głęboko w dół – do lochów. Lochy są pozostałością po swoistych podziemnych kamieniołomach, skąd wydobywano materiał skalny na budowę zamku.


Wąskie schody do podziemi
fot. Czesio1

"— Do licha! — zawołała ciotka Eveline. — Muszę zobaczyć podziemne więzienie. Fantomasa by w nim zamknąć, w dybach osadzić, na tortury skazać!
(…)
Nagle stanęła jak wryta.
— Pigeon? Caramba, porca miseria, czyżbym miała halucynacje? — mruknęła dość głośno.
(...)
Nie wiem, czy Marchant usłyszał głośne przecież mruknięcie ciotki Eveline i zauważył jej ogromnie zdziwioną minę. Aby powstrzymać madame przed dalszymi wyrazami zdumienia, chwyciłem ją mocno za ramię i wołając: „Do więzienia, do lochu!”, pociągnąłem ją w dół.
— Caramba, porca miseria! — wołała ciotka Eveline. — Co pan wyprawia, Panie Samochodzik? Przecież ja nogi połamię. I w ogóle, co to wszystko ma znaczyć? Yvonne na wózku z jarzynami, Pigeon jako murarz? Czy ja zwariowałam?
Gdy znaleźliśmy się w ciemnym, wilgotnym lochu, położyłem palec na ustach, dając znak, aby milczała.
— Później pani wszystko wyjaśnię. Po prostu Marchant to podejrzany osobnik. Pigeon go śledzi, pani rozumie?
— Ale Yvonne, caramba...
— Ciszej — syknąłem. — Musimy uważać. Jeśli Marchant zorientuje się, że jest śledzony, może to się źle skończyć dla Pigeona i Yvonne.
— Niech tylko spróbuje zrobić krzywdę mojej bratanicy — burknęła groźnie madame Eveline. — Nie radzę mu mieć ze mną do czynienia.
— Cichooo! — syczałem jak wąż.
— I po co pan tak syczy? — wzruszyła ramionami. — Nie jestem taka głupia, jak pan myśli.
Usłyszeliśmy na schodach czyjeś kroki.
(…)
Do podziemi zszedł ochlapany wapnem robotnik, był to Pigeon. Udając, że ogląda ślady po zamurowanych przewodach elektrycznych, zbliżył się do nas i szepnął:
— Będę potrzebował pańskiej pomocy. Proszę przyjść dziś wieczorem, o siódmej, do gospody „Pod Trzema Psami” w tutejszej wiosce.
To powiedziawszy Pigeon, pogwizdując przez zęby jakąś niewyraźną melodię, znowu wyszedł na górę.
— Ja też. Ja też przyjdę do gospody — mruknęła ciotka Eveline. — Coś mi się widzi, że szykuje się jakaś niezwykła sprawa. Może dostarczy mi więcej emocji niż jazda szybkim samochodem?
— Nie, nie — zaprotestowałem gorąco. — To nie jest sprawa dla kobiety.
— A Yvonne? Ją dopuściliście do tajemnicy? — madame wzięła się pod boki i spojrzała na mnie zaczepnie. — A może uważacie, że ja jestem za stara, hę?
— Ależ nic podobnego, madame — wykręcałem się. — Pigeon jednak tylko mnie zaprosił do gospody.
— Uważam, że postąpił nietaktownie i wyjaśnię mu to dziś wieczorem — burknęła."



— Pigeon? Caramba, porca miseria, czyżbym
miała halucynacje?

fot. kadr z filmu zlotowego


(...)położyłem palec na ustach, dając znak,
aby milczała.

fot. kadr z filmu zlotowego


Udając, że ogląda ślady po zamurowanych
przewodach elektrycznych, zbliżył się do nas

fot. kadr z filmu zlotowego


— Będę potrzebował pańskiej pomocy.
Proszę przyjść dziś wieczorem, o siódmej,
do gospody „Pod Trzema Psami”.

fot. kadr z filmu zlotowego


— Ja też. Ja też przyjdę do gospody
fot. kadr z filmu zlotowego

Zwiedziliśmy tylko krótki fragment, ale podziemia stanowią głęboki labirynt, ciągnący się pod całym wzgórzem zamkowym, z ukrytym wyjściem u podnóża zamku, tzw. tunelem ucieczkowym. Zwiedzając lochy mogliśmy przez chwilę nacieszyć się chłodem, bo na powierzchni było 35oC.
Szczegółem który upodabnia zamek w Loches do książkowego „Orlego gniazda”, jest zielony ogród, jakiego nikt by się nie spodziewał wewnątrz wysokich, średniowiecznych murów. To w tym ogrodzie mogła stać willa w stylu mauretańskim, wybudowana przez Marchanta czyli Fantomasa. Willi co prawda nie ma, ale jak wiemy, Nienacki składał miejsca akcji swoich książek z kilku realnych miejsc. Willa która była inspiracją dla autora, została odnaleziona przez Johna Dee. Jak ustalił, taką właśnie willę miał angielski pisarz Wiliam Somerset Maugham współpracujący w latach 60–tych z „Odgłosami”, pismem w którym w tamtym czasie pisywał Nienacki. Willa znajduje się w miejscowości Saint–Jean–Cap–Ferrat niedaleko Nicei. Podobnie jak w „Fantomasie”, willa Maughama miała także basen.



Willa Maughama
źródło: www.themauresque.com/


Zamek w Loches
fot. Ater


Miasto Loches
fot. Ater


Zamek w Loches
fot. Ater

Na wzgórzu zamkowym w Loches znajduje się jeszcze zamek królewski, właściwie zameczek, w którym zatrzymywali się władcy Francji odwiedzający to miejsce. Tu rezydowała Agnes Sorel, słynąca z urody metresa króla Karola VII. Tu także przybyła Joanna D’Arc aby prosić Karola VII o przyłączenie się do walki przeciw Anglikom. Tego punktu nie zdążyliśmy jednak zaliczyć, bo czas naglił, a w restauracji Georges Sand, czekał na nas obiad.
_________________
 
 
Yvonne
Moderator



Wiek: 41
Dołączył: 09 Lip 2013
Posty: 10499
Skąd: Bydgoszcz
Wysłany: 2019-08-05, 17:22   

7. Yvonne


Montrésor


Po pysznym obiedzie zjedzonym w Loches w uroczej restauracji George Sand udaliśmy się do zamku Montrésor. Nazwa zamku w polskim tłumaczeniu to „Mój skarb” i możemy powiedzieć, że jest to też trochę nasz wspólny skarb, bo zamek od połowy XIX wieku znajduje się w polskich rękach. Wtedy to bowiem został kupiony przez Różę z Potockich Branicką dla jej syna, hrabiego Ksawerego Branickiego herbu Korczak. Róża pragnęła, by Ksawery zaczął prowadzić osiadły tryb życia i założył rodzinę.
Ksawery Branicki, który zresztą był jednym z bogatszych ludzi w ówczesnej Francji, olbrzymim nakładem kosztów przez dwadzieścia lat reperował i urządzał pełne przepychu wnętrza w stylu II Cesarstwa i sprowadził wiele specjalnie dla zamku zakupionych dzieł sztuki, a wśród nich bogate kolekcje malarstwa włoskiego (w tym płótno Veronese). Sprowadził również z Polski wiele portretów rodowych i innych pamiątek. Wielką pasją hrabiego była broń i polowania, co znajduje odzwierciedlenie w zamkowych komnatach. Do dzisiaj można w nich oglądać kolekcję broni oraz trofea myśliwskie.
Obecnie w zamku mieszka pani Maria Rey, bardzo miła i przyjazna pani o ujmującym sposobie bycia, o czym mieliśmy się przekonać tuż po zwiedzaniu zamku.



Zamek w Montrésor
fot. Czesio1


Zamek w Montrésor
fot. Ater

Po zakupieniu biletów przywitała nas miła pani, która okazała się naszą przewodniczką.


Pani Przewodnik po zamku w Montrésor
fot. Ater


Pani Przewodnik po zamku w Montrésor
fot. Ater


Pani Przewodnik opowiada historię zamku
fot. Ater

Zaprosiła nas w gościnne progi zamkowe, oprowadziła po komnatach i opowiedziała o historii zamku, o jego poprzednich mieszkańcach, jak również uraczyła nas kilkoma ciekawymi anegdotami.


Kolekcja broni w zamku
fot. Ater


Trofeum myśliwskie
fot. Czesio1


Sala zamkowa
fot. Czesio1


Ufff, można się przestraszyć
fot. Czesio1

Z wielką przyjemnością oglądaliśmy piękne zamkowe wnętrza i słuchaliśmy opowieści pani przewodnik o barwnych stronach życia arystokracji, jak też o tych ciemniejszych chwilach, jaką była choćby zuchwała kradzież z zamkowego skarbca. Oldmalarza szczególnie zainteresowały obrazy wiszące na ścianach komnat, na temat których wdał się w pogawędkę z panią przewodnik, czego reszta grupy z ciekawością wysłuchała.


Galeria zamkowa
fot. Czesio1


Galeria zamkowa
fot. Czesio1


Galeria zamkowa
fot. Ater


Galeria zamkowa
fot. Ater


"Nędznicy" Wikotra Hugo w zamkowej biblioteczce
fot. Czesio1


Pani bibliotekarka na tle książek
fot. Czesio1


Sala zamkowa
fot. Czesio1


Sala zamkowa
fot. Czesio1


Xavery Branicki
fot. Czesio1


Eksponaty w dawnym zamkowym skarbcu
fot. Ater


Dar dla Adama Mickiewicza od przyjaciół Moskali
fot. Czesio1

Po zwiedzeniu zamku i poznaniu niektórych jego tajemnic zostaliśmy zaszczyceni spotkaniem z właścicielką zamku. Pani Rey okazała się bardzo miłą i ciepłą osobą.


Pani hrabina Maria Rey z Potockich
fot. Czesio1


Spotkanie z Panią Marią Rey
fot. Ater


Spotkanie z Panią Marią Rey
fot. Ater


Pani hrabina Maria Rey z Potockich
fot. Ater

Otrzymała od nas w podarunku egzemplarz książki „Pan Samochodzik i Fantomas”, co wyraźnie ją ucieszyło.


TomaszK wręcza Pani Marii Rey egzemplarz książki
"Pan Samochodzik i Fantomas"

fot. kadr z filmu zlotowego


Panią Marię Rey bardzo zainteresowała książka
fot. Ater


Yvonne z Panią Marią Rey
fot. Czesio1


Brunhilda z Panią Marią Rey
fot. Czesio1


Pamiątkowa fotka z Panią Marią Rey z Potockich
fot. Ater

Radość z wizyty była obopólna. Pani Rey była zadowolona, że tak bardzo interesuje nas historia zamku, a my cieszyliśmy się, że właścicielka takiej imponującej posiadłości znalazła dla nas czas.
Pewnie niejednemu zlotowiczowi przeszła przez głowę myśl: „Ciekawe, jakby to było mieć na własność zamek w Dolinie Loary?”
Naszej wizyty w miejscowości Montrésor nie mogliśmy jednakże zakończyć na zwiedzeniu zamku.



Montrésor
fot. Czesio1


Montrésor
fot. Ater

Był jeszcze jeden punkt programu, którego nie mogliśmy ominąć.
Naszym kolejnym celem był bowiem lokalny cmentarz, a na nim grób bardzo ważnej postaci z historii polskiej walki o wolność: admirała Józefa Unruga, który zmarł we Francji w roku 1973 i pochowany został właśnie w Montrésor.



Cmentarz w Montrésor
fot. Czesio1


TomaszK na tle kaplicy na cmentarzu w Montrésor
fot. Czesio1

Jego życzeniem było, aby przenieść jego prochy do kraju dopiero wtedy, kiedy zrehabilitowani zostaną wszyscy jego towarzysze broni:
„Admirał Józef Unrug zastrzegł w swoim testamencie, że sprowadzenie jego szczątków do Polski będzie możliwe tylko: jeżeli uprzednio lub równocześnie, zostaną podobnie uczczeni i zrehabilitowani także – mający prawo do pamięci Narodu – koledzy, oficerowie Marynarki Wojennej RP, niewinnie straceni lub zmarli w więzieniu.”



Grób Admirała Józefa Unruga w Montrésor
fot. Ater


Grób Admirała Józefa Unruga w Montrésor
fot. Ater


Johny przy grobie Admirała
fot. Czesio1


Fantomas przy grobie Admirała
fot. Czesio1

Odwiedzenie grobu Unruga było bardzo symbolicznym i ważnym punktem naszego zlotu.
Los chciał, abyśmy byli jednymi z ostatnich, którzy odwiedzili grób admirała Unruga we Francji.
Prochy jego i jego żony Zofii zostały bowiem przeniesione do Polski, do Gdyni, na początku października 2018 roku.



Cmentarz w Montrésor
fot. Czesio1


Cmentarz w Montrésor
fot. Czesio1


Cmentarz w Montrésor
fot. Czesio1


Cmentarz w Montrésor
fot. Czesio1


Cmentarz w Montrésor
fot. Ater
_________________
Zapraszam:

http://odbiblioteczkidoszafy.blogspot.com/

 
 
Brunhilda
Zlotowicz


Dołączył: 10 Lip 2013
Posty: 4421
Wysłany: 2019-08-05, 17:28   

8. Brunhilda


Chambord


Zamek w Chambord uważany jest za najpiękniejszy obiekt reprezentujący francuski renesans. I rzeczywiście robi wielkie wrażenie. Olbrzymi, piękny, umieszczony pośrodku sporej przestrzeni ogrodowej, z daleka wygląda jak makieta. Zamek otoczony ogrodem, parkiem, z boku zabudowaniami gospodarczymi, jest nawet kaplica, zajmuje duży obszar.


Zlotowicze na parkingu w Chambord
fot. Czesio1


Zamek w Chambord
fot. Ater


Zamek w Chambord
fot. Czesio1


Zbiorówka na tle zamku w Chambord
fot. Ater


Zamek w Chambord
fot. Czesio1


Przejażdżka końmi wokół zamku
fot. Ater


Zamek w Chambord
fot. Czesio1

W zamku na dole oprócz biletów można zamówić przewodnika w postaci ludzkiej albo wirtualnej. Wybrałam wirtualna bo IPad za 6.5 euro miał wgrana wersje polska, wiec mogłam, podwyższając statystyki, wysłuchać historii zamku po polsku. Dowiedziałam się, że budowę zamku rozpoczęto w 1519 na miejscu starej, średniowiecznej warowni obronnej wybudowanej przez hrabiów de Blois. Nowy Pałac wybudowano ku czci i z rozkazu Franciszka I Walezjusza, w samym sercu bagnistych ziem Chambord, w odludnym miejscu, blisko królewskiej miejscowości Blois. Młody władca lubował się w architekturze, otoczony blaskiem chwały po zwycięstwie w 1515 w bitwie pod Marignano chciał wystawić piękną budowlę, która miała olśnić świat. Zamek miał łączyć idee tradycyjnej, francuskiej architektury z włoskim renesansem. W pierwotnym zamyśle zamek nie był zbudowany jako stała rezydencja, król wiódł życie nomada, podróżował po całej Francji z licznym dworem a do Chambord przyjeżdżał doglądać budowy, na polowania w uprzywilejowanym towarzystwie i przyjmować gości w nowej, olśniewającej rezydencji. Król nie doczekał jednak zakończenia budowy zamku, od jego śmierci w 1547 prace spowalniały, żeby w końcu stanąć zupełnie na ponad wiek.
Chambord zaczął znowu żyć za panowania Ludwika XIV, który nakazał zakończenie budowy zgodnie z pierwotnymi planami. Zamek stoi na gigantycznych fundamentach, które miały zapewnić stabilność na bagnistym podłożu. Następnie wzniesiono na planie kwadratu donżon z czterema wieżami, który według pierwotnych planów miał być jedynym budynkiem. Zgodnie z planami w czterech rogach donżonu znajdowały się apartamenty mieszkalne. Na każdym piętrze rozmieszczone są w identyczny sposób, czyli główna Komnata i przylegające prywatne pomieszczenia jak garderoba, oratorium czy gabinet. Sieć schodów i krużganków zwanych logiami umożliwiała dostęp do każdego pomieszczenia. Królewscy goście byli zachwyceni porządkiem bo Marszałek Dworu dbał o przydział pomieszczeń dla dworzan i gości, nawet meblowały ich apartamenty.
Franciszek I zarządził jednak również dobudowanie dwóch skrzydeł, z których jedno miało być jego rezydencją. Ciekawostką zamku jest klatka schodowa w centrum budowli składająca się z dwóch spirali schodów skręcających w tę samą stronę. Schody w żadnym punkcie nie krzyżują się ze sobą.



Klatka schodowa złożona z dwóch spirali
fot. Ater


Klatka schodowa złożona z dwóch spirali
fot. Czesio1


Klatka schodowa złożona z dwóch spirali
fot. Czesio1

Na parterze znajduje się główna komnata apartamentu dworskiego, wykorzystywana obecnie jako salon recepcyjny. Ozdobiona jest portretami słynnych ludzi związanych z zamkiem Chambord. Między innymi króla Polski Stanisława Leszczyńskiego, teścia Ludwika XV, który gościł w zamku, po utracie tronu polskiego w latach 1725-1733.


Kuchnia zamkowa
fot. Ater


Malarstwo zamkowe
fot. Czesio1


Zamek w Chambord
fot. Czesio1


Łóżko galowe w pokoju królewskim
fot. Ater


Pokój Franciszka
fot. Ater


Malarstwo zamkowe
fot. Ater


Zamek w Chambord
fot. Ater


Zamek w Chambord
fot. Ater


Zamek w Chambord
fot. Ater


Portret Stanisława Leszczyńskiego
fot. Ater


Portret Stanisława Leszczyńskiego
fot. Czesio1


Zamek w Chambord
fot. Czesio1


Malarstwo zamkowe
fot. Czesio1


Regalia pogrzebowe Henryka, hrabiego Chambord
fot. Czesio1


Zamek w Chambord
fot. Ater


Zamek w Chambord
fot. Ater


Zamek w Chambord
fot. Ater


Zamek w Chambord
fot. Ater


Zamek w Chambord
fot. Czesio1


Zamek w Chambord
fot. Czesio1


Zamek w Chambord
fot. Czesio1


Ogrody zamkowe
fot. Czesio1


Ogrody zamkowe
fot. Ater


Ogrody zamkowe
fot. Czesio1


Ogrody zamkowe
fot. Czesio1

W zamku Chambord miałam okazje wypróbować swoich sił w prowadzeniu samochodu (to nic ze takiego dla turystów) po europejskiej stronie. Niby taki plastikowy dla turystów a prawo jazdy musiałam dać! Ucieszyłam się, ze na coś przydało się międzynarodowe prawo jazdy, które wyrobiłam sobie przed zlotem w nadziej, ze się jednak odważę... Poszło mi OK, na tyle, że nie wyjechałam do stawu przed zamkiem!
O naszej wycieczce do Chambord przypominam sobie czasem w sklepie alkoholowym.. otóż w późnych latach 1600, królowi Ludwikowi XIV w czasie jego wizyt w Chambord podawano likier malinowy produkowany właśnie niedaleko zamku, likier zainspirował producentów i tak powstała marka likieru malinowego Chambord. W skład wchodzą : czerwone i czarne maliny, vanilla z Madagaskaru, skórka z cytrusów marokańskich, miód i koniaczek.. dodam, ze pyszny z szampanem!
_________________
 
 
grim_reaper
Głodny przygód



Wiek: 43
Dołączył: 27 Cze 2017
Posty: 485
Wysłany: 2019-08-10, 08:45   

9. grim_reaper


Orlean


Po zwiedzeniu bajkowego Château de Chambord wesoły autokar skierował się do Orleanu. Niestety musieliśmy się tam pożegnać z Brunhildą. Spod dworca kolejowego udaliśmy się do centrum miasta gdzie naszym oczom ukazała się przepiękna gotycka katedra Świetego Krzyża.


Katedra w Orelanie
fot. Szwagier


Katedra w Orelanie
fot. Szwagier


Katedra w Orelanie
fot. Czesio1

Budowa katedry rozpoczęła się w drugiej połowie XIII wieku i trwała do niemal XIX wieku. Liczy ponad 130 metrów długości, gdzie rozmieszczono trzynaście kaplic.


Wnętrze Katedry
fot. Czesio1


Wnętrze Katedry
fot. Czesio1


Makieta Katedry
fot. Czesio1


Makieta Katedry
fot. Czesio1

Pod koniec XIX wieku wstawiono piękne witraże przedstawiające sceny z życia Joanny d’Arc, o których opowiedziała nam Yvonne. Jeden z witraży przedstawiający spalenie na stosie Joanny d’Arc, przy odpowiednio padającym świetle słońca, wygląda jakby faktycznie płonął.


Witraż
fot. Czesio1


Witraż
fot. Czesio1


Wnętrze Katedry
fot. Czesio1


Wnętrze Katedry
fot. Czesio1


Organy
fot. Czesio1


Katedra
fot. Czesio1


Katedra
fot. Czesio1

Najbardziej charakterystyczna jest fasada zachodnia z trzema rozetami i dwiema wieżami wysokimi na 88 metrów. Dzwonnica wznosi się na wysokość 114 metrów.

Po wyjściu z katedry udaliśmy się Rue Jeanne d'Arc w stronę placu du Martroi. Sama ulica odchodząca od katedry robi ogromne wrażenie. Szeroka, z dwoma pasmami ruchu, z których jeden to trakt tramwajowy.



Trakt tramwajowy w Orleanie
fot. grim_reaper

Mnie i TomaszKa zainteresowało zasilanie trakcji tramwajowej w postaci trzeciej „szyny” – dla zainteresowanych link:

https://www.researchgate.net/publication/274310819_Zasilanie_tramwaju_z_szyny_pradowej_wbudowanej_w_torowisko_-_rozwiazania_francuskie

Udekorowana flagami i herbami rodów. Po obu stronach znajdują się butiki, cukiernie, biura firm oraz oczywiście mieszkania. Sprawia wrażenie jak gdyby za chwilę miała się odbyć tam parada. Spotkaliśmy także francuskich przyjaciół Yvonne, którzy oprowadzili nas po zaułkach miasta. Plac du Martroi usytuowany jest w centrum miasta, otoczony budynkami wznoszonymi od XVIII wieku aż po czasy współczesne.

Charakterystyczne dla tego placu są budynki szachulcowe. Pośrodku wznosi się pomnik konny Joanny d'Arc z brązu, na cokole umieszczono reliefy ze scenami z życia bohaterki.



Pomnik Joanny d'Arc
fot. Szwagier


Pomnik Joanny d'Arc
fot. Czesio1


Pomnik Joanny d'Arc
fot. Czesio1


Karuzela na placu du Martroi
fot. Czesio1

W Orleanie znajduje się również budynek, który nazywany jest domem Joanny d'Arc. Nazwa jest trochę na wyrost, gdyż bohaterka mieszkała tam tylko nieco ponad tydzień (od 29 kwietnia do 8 maja 1429). Dom został zrekonstruowany w XX wieku i obecnie jest muzeum, gdzie można obejrzeć makiety i pamiątki związane z Joanną d'Arc. Od placu zeszliśmy w dół uliczkami opadającymi w kierunku szeroko rozlanej Loary z piaszczystymi łachami pośrodku.


Most nad Loarą
fot. Czesio1


Most nad Loarą
fot. Czesio1


Loara
fot. Czesio1


Zlotowicze nad Loarą
fot. Ater


Zlotowicze nad Loarą
fot. Ater


Orlean
fot. grim_reaper

Po spacerze wzdłuż rzeki wróciliśmy do katedry wysłuchać choć kilku minut koncertu. W trakcie można było także oglądać wyświetlany na ekranie kunszt gry naszej rodaczki.


Koncert organowy
Lidii Książkiewicz

fot. grim_reaper


Coś dla oldmalarza
fot. grim_reaper
_________________
„Przygoda warta jest każdego trudu.”
 
 
TomaszK
Forowy Badacz Naukowy



Wiek: 58
Dołączył: 09 Lip 2013
Posty: 6350
Wysłany: 2019-08-10, 08:46   

10. TomaszK


Zamek Sześciu Dam


Zamek w Chenonceau jest głównym punktem książki „Pan Samochodzik i Fantomas”. Tu dzieje się większość akcji, a zamek jest opisany najdokładniej ze wspomnianych przez Nienackiego zamków nad Loarą.

„Le Château de Six Dames to jeden z dziesiątków zamków, które jak paciorki różańca zdawały się być nanizane na srebrzystą wstęgę Loary i jej dopływów: Cher, Indre i Yienne. Wznosili je butni baronowie i książęta, przeciwstawiający się władzy królewskiej i tworzący na swych terytoriach udzielne państewka. Budowali je też królowie, gdy udawało im się — niekiedy jednak na bardzo krótko — okiełznać możnych wasali. Zamki i otaczające je latyfundia dawały oparcie wszystkim, którzy dumnie i wysoko nosili głowy w rycerskich hełmach.
(...)
Dozorca otworzył bramę parkową i wjechaliśmy w ogromną aleję wysadzaną starymi platanami.”



Aleja parkowa prowadząca do zamku
fot. Czesio1


Zamek Sześciu Dam
fot. Czesio1


Zamek Sześciu Dam
fot. Czesio1


Zamek Sześciu Dam
fot. Czesio1


Zamek Sześciu Dam
fot. Czesio1

Kiedy jednak przyjechaliśmy na miejsce, pierwszą różnicą z książką, która rzucała się na oczy, była liczba zwiedzających. W „Fantomasie” byli to pojedynczy turyści, a tu czekał na nas tłum, przez który w części pomieszczeń trzeba się było przepychać.
Zamek Chenonceau został zbudowany na fundamentach warownego młyna, który w XIII wieku kontrolował przewóz towarów na rzece Cher. W następnej kolejności na brzegu obok młyna powstał kwadratowy zamek z czterema wieżami w narożnikach, wybudowany przez rodzinę Marques. Obecnie pozostała z niego jedna, stojąca samotnie wieża i studnia obok niej.



Samotna wieża zamkowa
fot. Ater


TomaszK przy studni
fot. Ater


TomaszK, nasz Przewodnik po Zamku Sześciu Dam
fot. Ater


Tłumy na zamku
fot. Ater

Po dwustu latach zamek popada w ruinę i przechodzi na własność rodziny Bohier. Nowy zamek powstaje na ciągle istniejących filarach warownego młyna, pełnych tajemniczych pomieszczeń i ukrytych wejść. Wtedy pojawia się pierwsza z sześciu dam, Diana de Poitiers, która w XVI wieku buduje most przez rzekę Cher, a kolejna, jej rywalka Katarzyna Medycejska, wznosi na moście dwupiętrową galerię.
Kiedy weszliśmy do zamku i szykowaliśmy się do pierwszego punktu – kaplicy wybudowanej na pierwszym filarze młyna, zostaliśmy odesłani przez strażnika do zwiedzania innych pomieszczeń. Tu panował zbyt duży tłok. W parterowej kondygnacji zamku Chenonceau, oprócz kaplicy znajduje się komnata Diany de Poitiers, Zielona Komnata – gabinet Katarzyny Medycejskiej w którym podejmowała najważniejsze decyzje polityczne, dalej salon Franciszka I oraz salon Ludwika XIV. W komnacie Ludwika XVI znajduje się obraz Rubensa „Dzieciątko Jezus i Jan Chrzciciel”, który w młodości kopiował nasz oldmalarz. A może wisi tu właśnie jego kopia? Czyż Fantomas nie podmieniał oryginałów na kopie?
Największym pomieszczeniem parteru jest pierwsza kondygnacja galerii na moście – długa i przestronna komnata, w której w czasie pierwszej wojny światowej mieścił się szpital wojskowy, prowadzony przez ostatnią z sześciu dam – Georges Menier. Na końcu tej galerii znajdują się drzwi, przez które można przejść na drugi brzeg rzeki Cher. Z kolei z okien można zobaczyć dwa samochodzikowe miejsca – wyspę na której ukrył się lokaj Filip z kolejkami barona oraz zjazd do rzeki, którym wjechał Tomasz swoim wehikułem, aby ratować go przed policją i Pigeonem.



Wysepka na rzece
fot. Czesio1


Wysepka na rzece
fot. Ater

„Nie odezwałem się już ani słowem. Doszliśmy do końca ogrodu Diany de Poitiers, a natrafiwszy na małą ławeczkę, usiedliśmy tuż nad brzegiem rzeki.
Objęła nas noc. U naszych stóp cichutko szemrała rzeka, płynąca do sklepień starego mostu, na którym Katarzyna Medycejska wzniosła galerię. W kilku oknach zamkowych paliło się światło. Drugi brzeg rzeki tonął w ciemnościach, ale zdawało mi się, że był tu bliżej nas. Czyżby rzeka zwężała się w tym miejscu?
Zapytałem o to Yvonne.
— Nie, proszę pana. W tym miejscu znajduje się wysepka. Rosną na niej drzewa, krzaki, trawa. Jest zupełnie bezludna. Szkoda, że dziś księżyc nie świeci, bo zobaczyłby ją pan nawet w nocy. A z pańskich okien nie widać jej na rzece?”



Zjazd do wody
fot. Czesio1

„Wyprowadziłem wehikuł z zamkowych garaży. Wsiedliśmy do niego z Yvonne i pojechaliśmy do parku szeroką aleją wysadzaną starymi platanami. Noc była bardzo ciemna, ale nie zapalałem świateł. Nie chciałem, żeby nas zauważył złoczyńca. Jechałem niemal po omacku. Na szczęście Yvonne znała tu każde drzewo i nieomylnie wskazywała drogę.
— Chcę znaleźć się naprzeciw wyspy — tłumaczyłem dziewczynce. — Czy znasz tam skrawek plaży z dobrym zjazdem do wody?
— Chyba nie zamierza pan wjechać do rzeki? — roześmiała się.
— Nie wiem, czy to nie okaże się konieczne — odparłem z powagą, lecz ona myślała, że ja żartuję.”


Piętro wyżej na moście, znajduje się galeria Katarzyny Medycejskiej, w której organizowała huczne i rozpustne bale. W czasie naszego pobytu była tam urządzona wystawa poświęcona historii zamku, z opisem wszystkich sześciu dam. Tu np. można było przeczytać smutną historię piątej z dam – Marguerite Pelouze, żony pierwszego nie arystokratycznego właściciela zamku, która w XIX wieku przywróciła jego świetność, ale popadła przy tym w długi do tego stopnia, że nie mogła nawet być pochowana w wybudowanej przez siebie krypcie pod kaplicą. Na pierwszym piętrze zamku znajduje się jeszcze komnata pięciu królowych, z pamiątkami po królewskich małżonkach które ty bywały. Tu wisi jeden z najcenniejszych obrazów zamku – „Pokłon trzech króli” Rubensa.


Pokłon Trzech Króli
fot. Czesio1

Obok znajduje się Komnata Katarzyny Medycejskiej z gabinetem rycin, a także komnata Cezarego Vendome i komnata Gabrieli D’Esters, kimkolwiek byli. Trudno wyobrazić sobie, aby baron de Saint-Gatien, książkowy właściciel zamku oraz jego rodzina, mieszkali w pomieszczeniach w których nawet nie wolno nigdzie usiąść. No ale cóż, autor książki nie musi być tak dokładny w opisach realiów.


Święta Cecylia
fot. Ater


Młodzież zlotowa na zamku
fot. Ater


Święty Józef
fot. Czesio1


W Zamku Sześciu Dam
fot. Czesio1


Dzieciątko Jezus i Jan Chrzciciel
fot. Czesio1


Portret Katarzyny Medycejskiej
fot. Czesio1


Kominek
fot. Czesio1


Medale z popiersiami
fot. Czesio1


Medale z popiersiami
fot. Czesio1


Historia budowy Zamku Sześciu Dam
fot. Czesio1


Zamek Sześciu Dam
fot. Czesio1

Na najwyższym piętrze zamku Chenonceau, jedynym udostępnionym do zwiedzania pomieszczeniem, jest komnata Ludwiki Lotaryńskiej, czwartej z sześciu dam, żony naszego króla Henryka Walezego. Od czasu śmierci jej męża, komnata utrzymywana jest w scenerii żałobnej. Na tym samym piętrze jest jeszcze jedno miejsce samochodzikowe – poddasze galerii nad mostem, w którym w jednym z licznych pokoików mieszkał Tomasz. Nie mogliśmy niestety tam wejść.
Teraz mogliśmy wrócić do kaplicy. Piękne witraże są współczesne bo oryginalne zostały zniszczone w czasie ostrzału zamku w 1945 roku. Kontynuując internetowe poszukiwania Johna Dee, który zgłębiał gdzie ukryto wejście do krypty Marguerite Pelouze, znaleźliśmy je za ołtarzem.




Sklepienie kaplicy
fot. Ater


Ukryte wejście do krypty Marguerite Pelouze
fot. Czesio1


Ukryte wejście do krypty Marguerite Pelouze
fot. Czesio1

Ale trumny nie dałoby się tamtędy wnieść, kręta klatka schodowa jest na to za wąska, do tego miała zapewne służyć drewniana klapa na środku podłogi. Krypta nigdy zresztą nie została wykorzystana i stoi pusta. Gdyby tłum był mniejszy, na pewno byśmy tam weszli. Jeszcze z zewnątrz sfotografowaliśmy okienko pod kaplicą, oświetlające kryptę.
Najniższą kondygnację zamku stanowią filary warownego młyna z XIII wieku. Wbrew temu czego można się spodziewać, filary nie są litym kamieniem, ale znajdują się w nich liczne pomieszczenia, z których dostępne do zwiedzania są zamkowe pomieszczenia gospodarcze. Są tu kuchnia, piekarnia, spiżarnia, jadalnia służby i rzeźnia.



Kuchnia zamkowa
fot. Ater

To również samochodzikowe miejsce, bo właśnie tu baron ukrywał swoje kolejki i tu znajdowało się ukryte wejście z rzeki do zamku. Dostęp do niego jest niedostępny dla zwiedzających, jedynie patrząc z okienka drewnianego oszklonego pomostu, łączącego dwa XIII–wieczne filary, można zobaczyć wnękę w ścianie filara tuż nad wodą, z podestem i schodkami prowadzącymi w górę. W przewodniku ten podest jest opisany jako miejsce kąpieli Diany de Poitiers.


Schodki prowadzące do ukrytego wejścia do zamku
fot. Ater

„— W trzecim filarze mostu są schody i drzwi, trochę powyżej poziomu wody. Nazwaliśmy je z baronem tajnym przejściem, ale to nie jest żadne tajne przejście. Gdy się płynie między filarami mostu, widać te drzwi.”

Na zakończenie przeszliśmy do ogrodów Diany do Poitiers i Katarzyny Medycejskiej, położonych symetrycznie po bokach wejścia do zamku. Obydwa piękne, z krzewami przyciętymi co do centymetra, ale w tym upale nie mogliśmy się już nimi zachwycać. Na szczęście gospodarze zamku rozmieścili kurtyny wodne, w których można się było ochłodzić. Jak co dzień, było 35 stopni.


Ufff, jak dobrze skryć się w cieniu i chwilę odpocząć
fot. Ater


Zamek Sześciu Dam
fot. Ater


Zlotowicze na tle Zamku Sześciu Dam
fot. Ater


Zlotowicze na tle Zamku Sześciu Dam
fot. Ater


Zamek Sześciu Dam
fot. Ater


Zlotowicze na tle Zamku Sześciu Dam
fot. Ater


Zlotowicze na tle Zamku Sześciu Dam
fot. Ater


Zamek Sześciu Dam
fot. Ater


Zamek Sześciu Dam
fot. Ater


TomaszK z Beatą na tle zamku
fot. Ater


Zamek Sześciu Dam
fot. Ater


Zamek Sześciu Dam
fot. Ater


Zamek Sześciu Dam
fot. Ater


Yvonne z Adamem na tle zamku
fot. Ater


Ogrody przedzamkowe
fot. Ater


Ogrody przedzamkowe
fot. Ater
_________________
 
 
PiTT
Żądny przygód



Dołączył: 26 Kwi 2017
Posty: 692
Skąd: Gd./Tcz.
Wysłany: 2019-08-26, 22:16   

11. PiTT


Rejs przy Zamku Sześciu Dam


„– Podobno w Zamku Sześciu Dam nie ma żadnego tajemnego przejścia. Którędy pan wyniósł paczki?
– W trzecim filarze mostu są schody i drzwi, trochę powyżej poziomu wody. Nazwaliśmy je z baronem tajnym przejściem, ale to nie jest żadne tajne przejście. Gdy się płynie między filarami mostu, widać te drzwi. Ty przecież je znasz, Yvonne. Wszyscy wiedzą o tych schodach do wody.|
I tak wyjaśniła się jeszcze jedna zagadka.”


Zamek Chenonceau jest malowniczo położony nad rzeką Cher. Bryła głównej budowli stapia się z mostem przez rzekę, tworząc wyjątkowe w swym rodzaju połączenie architektoniczne. Zamek niejako wkracza w nurt rzeki, przegradza ją i tworzy ramę dla dość leniwego nurtu.
W powieści „Pan Samochodzik i Fantomas” nadrzeczne położenie siedziby rodu de Saint–Gatien pozwala na prezentację niezwykłych możliwości wehikułu. Samochód–amfibia umożliwia bowiem wyciągnięcie lokaja Filipa z tarapatów, w które wpada on podczas próby sprzedaży kolejek elektrycznych stanowiących hobby barona de Saint–Gatien. Dzięki temu wehikuł uzyskuje najwyższą możliwą ocenę książkowej Yvonne:


„On jest cudowny! On jest nawet lepszy... od roweru – stwierdziła z mocą, a był to chyba najpiękniejszy komplement, jaki usłyszał mój wehikuł.”.

Skoro zlotowicze dotarli już do miejsca akcji książki, nie sposób było powstrzymać się przed weryfikacją tego, czy w istocie schody – owo „tajne przejście” – istnieją.
Gdy okazało się, że istnieje możliwość wypożyczenia łodzi wiosłowej, dwie załogi – jedna pod wodzą Mysikrólika, a druga PiTTa, wynajęły stateczki i ochoczo wyruszyły na poszukiwanie przygody.



Rejs przy Zamku Sześciu Dam
fot. PiTT


Zamek Sześciu Dam
fot. PiTT

Rzeka płynie tu dość wolno, a woda nie jest zbyt przejrzysta z uwagi na unoszące się w niej glony. Początkowo niezbyt zborne pociągnięcia wioseł, z czasem jednak znacznie skuteczniejsze, poprowadziły nas pod filary mostu.
Łódź zanurzyła się w mroku pod przęsłem. Kolejne fragmenty muru przesuwały się przed naszymi oczami. Gdzieś z góry hałaśliwi turyści robili zdjęcia, oglądali zamek i rzekę. My zaś powoli wsunęliśmy się w cień, gdzie czekały na nas schody.



Schody prowadzące do tajnego przejścia w zamku
fot. PiTT


Tajne przejście w zamku
fot. PiTT

Już wcześniej, podczas zwiedzania, z małego okienka widzieliśmy skraj schodów. Drzwi prowadzące do rzeki z zamkowej kuchni były jednak na głucho zamknięte.
Pod filarem, okryci we wnęce muru, z natężoną uwagą przyglądaliśmy się schodom. Prowadziły – dokładnie tak, jak w książce – do nurtu rzeki. Nieduża łódka mogłaby do nich dobić i wyładować bądź przyjąć towar z zamku. Schody, choć trudno dostępne, łatwo da się dostrzec – w istocie nie były „tajnym wejściem”.


„Od jednego ze środkowych filarów, na którym wspierała się galeria zamkowa, odbijała łódka. Siedział w niej chyba Filip, mogłem się tego tylko domyślać, bo mimo blasku reflektorów odległość była zbyt duża, aby rozróżnić rysy twarzy. Filip zorientował się, że jest widoczny w blasku reflektorów, chwycił za wiosła i zaczął nimi gorączkowo pracować. Czy odgadł, że to Pigeon zastawił na niego pułapkę? Ale komisarz przewidział podobną sytuację. Przy drugim brzegu cumowała łódź z motorem, w której siedzieli policjanci. Usłyszeliśmy warkot uruchamianego silnika. Łódź motorowa odbiła od brzegu i ostro ruszyła w kierunku łodzi Filipa.”

Ten obszar zamku nie jest odwiedzany przez turystów. W niepodzielne władanie objęły go ptaki. Na stopniach schodów pozostawiły nie tylko zwały guano, ale także pióra, a powyżej nawet całe gniazda z jajkami.
Gdy już wygramoliliśmy się z łódek i wykonaliśmy trochę zdjęć, ruszyliśmy schodami w górę. W górnej części schody kryją się w filarze.
W maleńkim korytarzu znajduje się dwoje drzwi. Jedne prowadzą wprost do zamkowej kuchni, drugie zaś… No właśnie, ta tajemnica pozostaje otwarta. Schody prowadzą w stronę filaru.



Tajne przejście odkryte!!
fot. PiTT


Zamek Sześciu Dam
fot. PiTT


Oldmalarz
fot. PiTT


PiTT
fot. PiTT


Rejs przy Zamku Sześciu Dam
fot. PiTT


Rejs przy Zamku Sześciu Dam
fot. PiTT


Rejs przy Zamku Sześciu Dam
fot. PiTT


Z góry ekipie rejsowej przyglądają się:
Ola i Kasia (po lewej) oraz grim_reaper
i Magda (po prawej)

fot. PiTT


Rejs przy Zamku Sześciu Dam
fot. PiTT


Rejs przy Zamku Sześciu Dam
fot. PiTT


Rejs przy Zamku Sześciu Dam
fot. PiTT


Rejs przy Zamku Sześciu Dam
fot. PiTT


Załoga Mysikrólika
fot. PiTT


Załoga Mysikrólika
fot. PiTT


Zamek Sześciu Dam
fot. PiTT


Zamek Sześciu Dam
fot. PiTT

Krążąc po rzece zobaczyliśmy także wspomnianą w książce wysepkę. Niestety, do jej brzegów nie można było dobijać.


Wysepka na rzece
fot. PiTT


Wysepka na rzece
fot. PiTT

Zamek oglądany z perspektywy wody wydaje się jeszcze większy. W szczelinach murów gniazda mają gołębie. Możliwość zobaczenia schodów wspomnianych w książce – choć trudno nazwać to jakąś zaawansowaną eksploracją – była wspaniałą przygodą. Krótki rejs po wodach Cher zaprowadził nas w miejsce, w które nie zaglądają typowi turyści. Choć pływaliśmy po rzece w pełnym słońcu, łatwiej wyobrazić sobie książkowe sceny odbywające się w nocy.

„– Pan sądzi, że ktoś z domowników jest Fantomasem?
– Nie. Ale jego pomocnikiem – powiedziałem. Przerwaliśmy rozmowę. Oto na ciemnej toni rzecznej pojawił się czarny, podługowaty kształt.
Od wyspy odbijała łódka. Płynęła szybko z prądem rzeki, wpadła między filary mostu pod galerią i zniknęła nam z oczu.
– I co teraz zrobimy? – zapytał mnie Robert.
– Nic – odrzekłem. – Wiemy, że ktoś z obecnych w zamku jest wspólnikiem Fantomasa. To dobra informacja, ale musi pozostać naszą tajemnicą, aby ptaszka nie spłoszyć.”



Zamek Sześciu Dam
fot. PiTT


Zamek Sześciu Dam
fot. PiTT
_________________
 
 
panna Monika
Zlotowicz



Dołączył: 04 Sie 2013
Posty: 577
Skąd: Łódź
Wysłany: 2019-09-22, 20:16   

12. panna Monika


Winnica Pere Auguste


Po zwiedzeniu Chenonceaux, zachęceni przez Pigeona, postanowiliśmy spróbować lokalnych win i udaliśmy się do winnicy Caves du Pere Auguste, w której do produkcji i przechowywania wina wykorzystuje się jaskinie.


Winnica Pere Auguste
fot. Czesio1


Drewniane kadzie na wino
fot. Ater


Jaskinia winnicy Pere Auguste
fot. Czesio1


Prasa do tłoczenia winogron
fot. Czesio1


Jaskinia winnicy Pere Auguste
fot. Ater

Przyjął nas jeden ze współwłaścicieli winnicy, przedstawiciel piątego pokolenia prowadzącego winiarnię. Obecnie winnicę prowadzą Alain, Joël i Christine GODEAU. Winnica zajmuje 45 ha i rozciąga się na wzgórzu między miastami Civray de Touraine i Chenonceaux. Powstała ponad 100 lat temu i od tej pory tradycja winiarska przechodzi z ojca na syna.


Piwniczka ze starymi leżakującymi winami
fot. Czesio1


Piwniczka ze starymi leżakującymi winami
fot. Czesio1


Stare leżakujące wina
fot. Ater


Piwniczka ze starymi leżakującymi winami
fot. Ater


Szwagier w poszukiwaniu najstarszego
rocznikiem wina

fot. Ater


Stare leżakujące wina
fot. Ater

Właściciele są dumni z rodzinnych tradycji, a zdjęcia z początków działalności rodzinnej firmy umieścili na etykiecie pysznego czerwonego wina.


Zdjęcie rodzinne na etykiecie win
fot. panna Monika


Tureńska lilia wytłoczona na szyjce butelki
fot. panna Monika

Nasz przewodnik opowiadał o tajnikach produkcji wina i rodzinnej tradycji.


Współwłaściciel winnicy Pere Auguste
opowiada o jej historii

fot. Ater


Opowieść o winnicy Pere Auguste
i winach robionych w Dolinie Loary

fot. Ater

A do degustacji nie musiał nas usilnie namawiać.


Degustacja win
fot. Ater


Degustacja win
fot. Czesio1


TomaszK, Matylda i Małgosia
fot. Ater


Oldmalarz i Agnieszka PiTTowa wznoszą toast
pysznym winkiem w winnicy Pere Auguste

fot. Ater

Panowie zaprezentowali nam 5 win (różowe, dwa białe, czerwone i musujące), które zostały przez uczestników zlotu ocenione bardzo wysoko. Pigeon nie kłamał – wina z tego regionu Francji okazały się znakomite.


Pięć win, które degustowaliśmy
w winnicy Pere Auguste

fot. Czesio1


Pamiątkowe zdjęcie ze współwłaścicielami
winnicy Pere Auguste

fot. Ater


Pamiątkowe zdjęcie ze współwłaścicielami
winnicy Pere Auguste

fot. Ater


Pamiątkowe zdjęcie ze współwłaścicielami
winnicy Pere Auguste

fot. Ater


Ogromny kosz z winami
fot. Czesio1


Ja tu zostaję - mówi Czesio
fot. Czesio1


Półka z winami na sprzedaż
fot. Czesio1

Zaopatrzyliśmy się zatem obficie, a nabywczyni największej ilości butelek została nagrodzona możliwością napisania relacji z degustacji wina.


Matylda pomaga TomaszKowi nieść
pudło z zakupionymi trunkami

fot. TomaszK


Zlotowicze zaopatrzeni w wyśmienite
trunki wracają do autokaru

fot. TomaszK
_________________
 
 
Fantomas
Przygodomaniak


Dołączył: 30 Lip 2018
Posty: 1020
Wysłany: 2019-09-23, 16:52   

13. Fantomas


Clos Lucé


Zwiedzanie Clos Lucé, czyli państwo zamawiający obiad mają pierwszeństwo w siadaniu przy stolikach.



Zbiórka przed zamkiem w Clos Lucé
fot. Czesio1

Wiecie co było fajne w Fantomasowym Zlocie nad Loarą? To, że pomimo upałów ani na chwilę nie zwalnialiśmy tempa. To był siódmy dzień naszego pobytu we Francji kiedy pojechaliśmy zwiedzać zamek Clos Lucé. Zamek znajduje się w Amboise i jest oddalony o 400 m od Zamku Królewskiego w Amboise, którego ze względu na napięty grafik zlotu nie udało nam się zobaczyć.


Zamek w Clos Lucé
fot. Ater

Malowniczo położona posiadłość została wybudowana w XV wieku i przebywały w nim nawet koronowane głowy. Jednak najsłynniejszym lokatorem zamku nie był król lub królowa, lecz artysta, inżynier i wizjoner, człowiek wielu talentów, renesansowy maestro Leonardo Da Vinci.


"Jak dzień dobrze przeżyty daje dobry sen,
tak życie dobrze spędzone daje dobrą śmierć."

fot. Czesio1

Mistrz przybył do Clos Luce w 1516 r., na osobiste zaproszenie króla Franciszka I. Król zadbał o wygodne życie Leonarda. Da Vinci chcąc się odwdzięczyć wykonywał różne zadania zlecone przez Franciszka I. Mistrz przywiózł ze sobą do Francji trzy obrazy, które dziś możemy podziwiać w Luwrze.
Zwiedzanie rozpoczęliśmy od I piętra posiadłości.



Łoże zamkowe
fot. Czesio1


Święta Katarzyna Aleksandryjska
fot. Czesio1


Leonardo da Vinci
fot. Czesio1


Obraz w pracowni Leonardo da Vinci
fot. Czesio1


Obraz w pracowni Leonardo da Vinci
fot. Czesio1

Na tej kondygnacji najważniejszym pomieszczeniem jest pokój Leonarda Da Vinci. Pokój został pięknie odrestaurowany i wyposażony w meble pochodzące z XVI i XVII wieku. To w tym pokoju Leonardo, w obecności przyjaciela, króla Franciszka, dokonał żywota 2 maja 1519 roku. Na I piętrze zobaczyliśmy także pokój siostry króla Franciszka, Małgorzaty z Nawary, który został odtworzony z podobną dbałością i starannością.
Zwiedzanie rezydencji Leonarda kontynuowaliśmy na parterze. Niesamowite wrażenie zrobiło na mnie oratorium Anny Bretońskiej. Kaplica zamówiona przez Karola VIII zachwyciła mnie pięknymi freskami i bogatymi zdobieniami. Zaraz potem przeszliśmy do pracowni Leonarda da Vinci. Pisałem już, że wszystkie pomieszczenia odtworzono z wielką dbałością o detale? Pracownia wyglądała tak, jakby Mistrz na chwilę wyszedł. Wydawało się, że za chwilę wróci z przechadzki i zaprosi nas na suty poczęstunek do salonu, który także znajduje się na parterze. Usiądziemy przy długim stole i utniemy sobie miłą pogawędkę.



Pracownia Leonardo da Vinci
fot. Ater


Pracownia Leonardo da Vinci
fot. Ater


Pracownia Leonardo da Vinci
fot. Ater


Pracownia Leonardo da Vinci
fot. Ater


Pracownia Leonardo da Vinci
fot. Czesio1


Pracownia Leonardo da Vinci
fot. Czesio1

Na najniższej kondygnacji była umiejscowiona kuchnia. Czy kucharka Mathurine dbała o rozkosze podniebienia Leonarda tego nie wiem. Mistrz był wegetarianinem. W podziemiach obejrzeliśmy także wynalazki Mistrza Da Vinci. W czterech salach oglądaliśmy machiny, których współcześni Leonarda nie umieli nawet nazwać. My ludzie XXI wieku wiemy co Maestro projektował. Widziałem czołg, karabin maszynowy Maxim, spadochron i wiele, wiele innych.


Wynalazki Mistrza da Vinci
fot. Ater


Wynalazki Mistrza da Vinci
fot. Ater


Wynalazki Mistrza da Vinci
fot. Ater


Wynalazki Mistrza da Vinci
fot. Ater


Wynalazki Mistrza da Vinci
fot. Czesio1


Wynalazki Mistrza da Vinci
fot. Ater


Wynalazki Mistrza da Vinci
fot. Ater


Wynalazki Mistrza da Vinci
fot. Ater

Po zwiedzeniu rezydencji Leonarda udaliśmy się do ogrodu.


Ogródek przy zamkowy
fot. Czesio1


Ogród w Clos Lucé
fot. Czesio1


Helichrysum italicum – Kocanka włoska,
roślina o intensywnym zapachu przypominającym
przyprawę kuchenną Maggi

fot. Czesio1

Muszę się wam przyznać, że byłem nim podobnie oczarowany jak zamkiem Clos Luce. W parku Leonarda znajdowały się różne prace Mistrza, ale przede wszystkim spacer po ocienionych alejkach dał mi odpoczynek od nieznośnego upału. Aż chciałoby się zaszyć w tym zielonym gaju z butelką wina albo lepiej absyntu.


Ogród w Clos Lucé
fot. Ater


Ogród w Clos Lucé
fot. Czesio1


Ogród w Clos Lucé
fot. Czesio1


Ogród w Clos Lucé
fot. Czesio1


Wynalazki Mistrza da Vinci
fot. Czesio1


Wynalazki Mistrza da Vinci
fot. Czesio1


Ogród w Clos Lucé
fot. Czesio1


Wynalazki Mistrza da Vinci
fot. Czesio1


Wynalazki Mistrza da Vinci
fot. Ater


Wynalazki Mistrza da Vinci
fot. Ater


Wypoczynek na zielonej trawce w Clos Lucé
fot. Ater

Wracając z przechadzki zakupiliśmy pamiątki i lody. Właśnie chcieliśmy zamówić kawę, kiedy kelnerka nas powiadomiła, a Yvonne nam jej słowa przetłumaczyła, że niestety pierwszeństwo w zajmowaniu stolika mają osoby zamawiające dania obiadowe. Cóż, Francuzi nie potrafią mnie zaskoczyć.
Mimo tego przyznam, że żal było opuszczać Clos Luce. Jednak czas nas ponaglał, czekało na nas miasto Tours z najpiękniejszym placem we Francji na apertif. Za chwilę miała zacząć się kolejna przygoda.



Zamek w Amboise
fot. kadr z filmu zlotowego


Rozebrany już most na Loarze, po którym
jechał Pan Tomasz w "PS i Fantomas"

fot. kadr z filmu zlotowego
_________________
 
 
Hanka
Przygodomaniak
Hanka


Wiek: 48
Dołączył: 05 Maj 2014
Posty: 1168
Skąd: Brześć Kujawski
Wysłany: 2019-09-24, 20:25   

14. Hanka


Tours


Dolina Loary, piękna, przyciągająca masę turystów. Dojechaliśmy do Tours. Ulica, przy której wysiedliśmy biegła równolegle do Loary. Tu rzeka płynie wyjątkowo leniwie i rozlewa się szeroko.


Zlotowicze w Tours
fot. Ater


Tablica pamięci Joanny D'Arc
fot. Czesio1


Czesio1 z rodziną w Tours
fot. Czesio1

Do godziny 14 mieliśmy czas wolny. Razem z Beatą, Yvonne i TomaszKiem postanowiliśmy spędzić go buszując po sklepach. TomaszKa oczywiście zaraz zgubiłyśmy, później odłączyła się także Yvonne.


Tours
fot. Ater


Hanka z zakupami na uliczkach Tours
fot. Ater


Tours
fot. Ater

Po udanych zakupach i po podziwianiu pięknej architektury centrum miasta swe kroki skierowałyśmy do katedry Saint Gatien, podkreśla ona dawną potęgę chrześcijaństwa średniowiecznej Francji.
Położona jest przy Rue Lavoisier. Z daleka widzę jej wieże. Muszę mocno zadrzeć głowę aby się im przyjrzeć, subtelna koronkowa fasada. W dolnej części są trzy zdobne portale odpowiadające trzem nawom. Główny, największy, środkowy portal zdobi figura Jezusa Chrystusa. Wyżej umieszczono ogromną rozetę.



Wieże katedry w Tours
fot. Ater


Katedra w Tours
fot. Ater


Katedra w Tours
fot. Czesio1

To najważniejsze miejsce w mieście świętego Marcina. Weszłam sama. Stanęłam pośrodku średniowiecznego zabytku. Kolorowe światło z ogromnej rozety leciało między hebanowe ławy. Ta monumentalna budowla swój wygląd pozyskała w latach 1440-1547. Nawa ma niemal 100 metrów długości a wieże 70 metrów wysokości. Fascynujący gotyk. Jaki niesamowity urok ma ten kościół.


Wnętrze Katedry
fot. Ater


Wnętrze Katedry
fot. Ater


Wnętrze Katedry
fot. Czesio1

Wnętrze katedry jest bardzo skromne. Białe ściany zdobią obrazy i nieliczne, znajdujące się w bocznych ołtarzach, rzeźby. Absyda ma trzy poziomy witraży. Są ogromne i tworzą zbiór niezwykłej harmonii. To one są całą ozdobą tej świątyni. Dzięki nim wnętrze obficie zalewa światło. Większość z nich to zabytki pochodzące z XIII wieku, Jest to najbogatsza kolekcja po tej w Chartres. Od dawien dawna mówiono i pisano, że witraże katedr są jak Doktorzy Kościoła, którzy za pomocą Boskiej iluminacji objaśniają Pismo Święte – bez Doktorów i Boskiego światła niemożliwe do poznania, podobnie jak wyobrażenia witraży pozostają nieme bez materii szkła i słonecznego blasku.


Witraże katedralne
fot. Ater


Witraże katedralne
fot. Ater

Pani przewodnik opowiadając o katedralnych zabytkach zaprowadziła nas do miejsca w którym obejrzeliśmy nagrobek dzieci Karola VIII i Anny Bretońskiej. To jedno z pierwszych renesansowych dzieł w regionie. Wiele jeszcze pięknych miejsc skrywa ta świątynia ale musieliśmy iść dalej, by obejrzeć inne niesamowite zabytki.


Pani przewodnik po Tours
fot. Ater


Nagrobek dzieci Karola VIII i Anny Bretońskiej
fot. Ater


Nagrobek dzieci Karola VIII i Anny Bretońskiej
fot. Ater


Katedra w Tours
fot. Ater


Katedra w Tours
fot. Ater


Witraże katedralne
fot. Ater


Organy katedralne
fot. Ater


Witraże katedralne
fot. Czesio1


Boczna nawa Katedry
fot. Czesio1


Katedra w Tours
fot. Czesio1


Pamiątkowy wpis w księdze katedralnej
fot. Czesio1

Obok katedry rośnie od ponad 200 lat monumentalne, olbrzymie, potężne drzewo iglaste. To cedr libański. Opodal jest szklane pomieszczenie, w którym stoi znaturalizowany słoń o imieniu Frizt. Występował w cyrku Barnum & Bailey. Pochodził z Azji. Podczas transportu statkiem inne towarzyszące mu słonie nie przeżyły podróży. Frizt trafił do cyrku z którym podróżował po całej Europie. Nie był spokojnym zwierzęciem. Zabił swego opiekuna. W 1902 podczas parady ulicami Tours słoń wpadł w szał i dyrektor podjął decyzję o uśmierceniu kolosa. Pan Bailey, dyrektor cyrku, zdecydował o przekazaniu martwego słonia do miasta. I tak Fritz jest wystawiany w stajni Muzeum Sztuk Pięknych w Tours w pobliżu katedry.


Słoń o imieniu Frizt
fot. Ater

Pani przewodnik prowadzi nas dalej. Przez park i dalej pięknymi uliczkami zbliżamy się do neobizantyjskiej Bazyliki św. Marcina. Ciekawe życie miał ten Marcin ale o tym można poczytać w Internecie. W podziemiach świątyni w krypcie grobowej oglądamy szczątki świętego.


Tours
fot. Ater


Tours
fot. Czesio1


Bazylika Świętego Marcina
fot. Czesio1


Ołtarz Bazyliki Świętego Marcina
fot. Ater


Sklepienie Bazyliki Świętego Marcina
fot. Ater


Bazylika Świętego Marcina
fot. Czesio1


Bazylika Świętego Marcina
fot. Czesio1

Cały czas zasłuchani w opowieści przewodniczki podziwiając architekturę miasta (piękne domy budowane metodą szachulcową) zmierzamy na najpiękniejszy plac w Tours. Tam mamy kilka minut by wypić aperitif, piwo, kawę lub zjeść lody.


Yvonne wskazuje na najpiękniejszy plac w Tours
fot. Ater


Zlotowicze na najpiękniejszym placu w Tours
fot. Ater


Zacny trunek
fot. Ater

Podążając do autokaru w którym to oczekuje nas część zlotowiczów zatrzymujemy się jeszcze z Beatą i Tomaszkiem by zrobić zdjęcie przed Kościołem św. Juliana – dawnego kościoła opactwa benedyktyńskiego. I tak kończy się zwiedzanie tego jakże pięknego miasta.
_________________
 
 
TomaszK
Forowy Badacz Naukowy



Wiek: 58
Dołączył: 09 Lip 2013
Posty: 6350
Wysłany: 2019-09-25, 18:33   

Hanka napisał/a:
... zatrzymujemy się jeszcze z Beatą i Tomaszkiem by zrobić zdjęcie przed Kościołem św. Juliana

Bo to patron naszego wnuka :-D
_________________
 
 
Wyświetl posty z ostatnich:   
Odpowiedz do tematu
Nie możesz pisać nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz głosować w ankietach
Nie możesz załączać plików na tym forum
Możesz ściągać załączniki na tym forum
Dodaj temat do Ulubionych
Wersja do druku

Skocz do:  

Powered by phpBB modified by Przemo © 2003 phpBB Group. Template GreyBlue v 0.2 created by Nasedo.
Strona wygenerowana w 1.76 sekundy. Zapytań do SQL: 13